นถดถอยเป็นกบผานอวิ๋นทั้งหมด ไม่มีความจำเป็นต้องจัดการ กลายเป็นของว่างให้สัตว์ปิศาจอื่นๆ แทน”
ฟังคำพูดของปู้จื้อโหยวจบ จินเฟยเหยามีสีหน้างุนงง นางไม่เข้าใจเลย เพราะเหตุใดสุดท้ายไท่จื่อโซ่วจึงกลายเป็นกบผานอวิ๋น ตอนเกิดมาเป็นไท่จื่อโซ่วสีขาวขั้นสามชัดๆ
แบบนี้ หลังจากต้านิวไปจากตนเองจะเปลี่ยนกลับเป็นกบผานอวิ๋นจากนั้นถูกสัตว์ปิศาจกินหรือไม่ แล้วพั่งจื่อล่ะ? มันจะถดถอยหรือไม่ หรือที่จริงมีเพียงพั่งจื่อที่เลื่อนขั้นอย่างแท้จริง ส่วนต้านิวและไท่จื่อโซ่วเล็กๆ แค่เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ดังนั้นเวลานานไปย่อมถดถอย
ทว่าพอจินเฟยเหยาคิดอีกที พั่งจื่ออาจจะเป็นแบบนี้โดยกำเนิดทว่าไม่ใช่แบบที่ตนเองคิด แต่กินศิลาวิญญาณและแช่น้ำแกงยาวิญญาณจึงมีการเปลี่ยนแปลง ถ้าเป็นโดยกำเนิด เจ้าหมอนี่จะเป็นสัตว์ปิศาจอะไรกันแน่?
นางจ้องมองพั่งจื่ออย่างละเอียดอยู่นาน ขยี้ตาแล้วส่ายศีรษะ ไม่ว่ามันเป็นโดยกำเนิดหรือไม่ ถึงอย่างไรเจ้าหมอนี่นอกจากตั้งแผงแบกะดินและปลอบเสี่ยวหวั่น โดยพื้นฐานแล้วไม่มีประโยชน์อะไร ไม่ว่าเป็นโดยกำเนิดหรือเลื่อนขั้น ว่ากันถึงที่สุดแล้วยังไม่มีประโยชน์ที่เป็นรูปธรรม จะเป็นตัวอะไรก็ไม่เห็นเป็นไร
เพียงแต่ไม่รู้ว่าต้านิ
