งโถง รนหาที่ตายโดยแท้
ทันใดนั้น ฝีเท้าจินเฟยเหยาผนึกค้างและหยุดลง เงยหน้าขึ้นมองไปบนยอดเขาทางด้านข้างแล้วสูดลมหายใจลึกๆ จากนั้นนางก็ขมวดคิ้วราวกับครุ่นคิดอะไร
“ผู้อาวุโส เป็นอะไรไป พบว่ามีอะไรไม่ถูกต้องหรือ?” พ่อบ้านเห็นจินเฟยเหยาพลันชะงักเท้าจึงเอ่ยถามอย่างสงสัย หรือว่าซานเซ่าแปลงกายเป็นคนเข้ามา
จินเฟยเหยาส่ายศีรษะแล้วเอ่ยยิ้มๆ “ไม่มีอะไร ข้าเพียงได้กลิ่นหอมมาจากในสวน”
“ในสวนปลูกดอกไม้อยู่บ้าง ถึงแม้จะไม่ใช่พืชพรรณแปลกประหลาดหายาก แต่ก็ถือว่ายังพอใช้ได้” พ่อบ้านเอ่ยพลางยิ้มประจบ
“ไปเถอะ”
หลังจินเฟยเหยาเอ่ยก็เดินเข้าห้องโถงต่อ ในใจแอบครุ่นคิด บนภูเขาทางนั้นก็มีกลิ่นหอมส่งมา แต่กลิ่นเจือจางอย่างยิ่ง น่าจะมีสาเหตุมาจากอยู่ห่างไกลจึงมีกลิ่นหอมไม่เพียงพอ ท่าทางบนภูเขาจึงเป็นซานเซ่า ในห้องโถงยังมีสัตว์เทพตัวอื่นอีก อีกทั้งระดับขั้นยังไม่ต่ำต้อย ถ้าซานเซ่าถือเป็นสัตว์เทพระดับล่าง ตัวในห้องโถงก็น่าจะเป็นสัตว์เทพชั้นบน จะเป็นตัวอะไรนะ?
นางกัดริมฝีปาก พบสัตว์เทพสองตัวในคราวเดียว ได้กำไรก้อนโต
พอย่างเข้าห้องโถง สายตาของนางก็กวาดมองภายในห้อง
ตำแหน่งประธานมีชายชรานั่งอยู่ น่าจะเป็นประมุขตระกูลเยว
