นฆ่าที่มาจากครั้งบรรพกาล วิญญาณจริงของฉีหลินน้ำภายในร่างปั่นป่วนและแสดงความดุร้ายอย่างยิ่งราวกับพบพานสิ่งที่คุ้นเคย
หรือว่าคนผู้นี้ก็เป็นคนที่มีวิญญาณจริงของสัตว์เทพ เพียงแต่มีสัตว์เทพอะไรจึงมีกลิ่นอายเข่นฆ่าทั่วร่าง หรือว่าเป็นพวกสัตว์เทพที่ไม่ค่อยรักสงบอย่างชิงหลง[1]หรือเสวียนอู่[2]?
“ผู้อาวุโส ท่านนี้คือประมุขตระกูลของพวกเรา” พ่อบ้านพาจินเฟยเหยาไปข้างหน้า ชายชราที่เพิ่งขั้นสร้างฐานช่วงปลายคนนั้นเป็นประมุขตระกูลเยวี่ยจริงๆ
ประมุขตระกูลเยวี่ยตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ศิลาวิญญาณชั้นกลางหนึ่งหมื่นก้อนถึงกับเรียกผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่มาสองคน ความแตกต่างของพลังการบำเพ็ญเพียรทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ โดยเฉพาะในชั่วพริบตาที่ทั้งสองคนเพิ่งพบหน้ากัน เขารู้สึกร่างกายตึงเครียด ภายในห้องโถงทั้งหมดเป็นความรู้สึกกดดันที่ทำให้คนหายใจไม่ออก
เขายิ้มแย้มลุกขึ้นประสานมือคารวะจินเฟยเหยาพลางเอ่ยว่า “ดูแลไม่ทั่วถึง ผู้อาวุโสโปรดอภัยด้วย ผู้อาวุโสเชิญนั่ง”
จินเฟยเหยาเดินไปทางซ้าย นั่งลงตรงข้ามผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนั้น นางยิ้มให้ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีอย่างสงบนิ่งแล้วแจ้งชื่อปลอม “ข้าชื่อจินเหยา ไม่ทราบนามอันสูงส่ง
