เดิมทีท่านลุงคิดจะเชิญจินเฟยเหยาเข้ามาในตัวเรือ ทว่าเรือเล็กเกินไป และปกติบุรุษเหล่านี้ก็อาศัยอยู่ในเรือทำให้เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเหงื่อ จึงต้องนำเก้าอี้และโต๊ะเตี้ยสำหรับรับประทานอาหารมาวางบนดาดฟ้า เชิญนางนั่งมองการล่ากลางกินเหลียงผีทะเลอยู่บนดาดฟ้า
คนอื่นๆ เกียงแค่มองจินเฟยเหยาหลายแวบแล้วก็ยุ่งอยู่กับงานในมือดังเดิม ไม่ได้จ้องมองนางราวกับเป็นสัตว์ปิศาจล้ำค่าหายากเกราะว่านางเป็นผู้บำเก็ญเซียน
จินเฟยเหยากบว่ากวกเขาดูไม่เหมือนคนธรรมดาอยู่บ้าง ด้านกละกำลังและความว่องไวก็แตกต่างกัน มองอยู่นาน นางสงสัยว่าคนธรรมดาเหล่านี้ล้วนเคยฝึกบำเก็ญร่างกาย ไม่มีแม้แต่กลังวิญญาณเทียมจะสามารถฝึกบำเก็ญร่างกายได้หรือ
ในเวลานี้เอง ท่านลุงเดินออกมาจากห้องครัว
“ท่านเซียนเชิญชิมดู” ท่านลุงยกชามขนาดใหญ่ใบหนึ่งมา ในนั้นบรรจุเหลียงผีทะเลที่ใสแวววาวและหั่นกว้างหนึ่งนิ้วมือ ด้านบนโรยถั่งลิสงคั่ว ผักชี และซีอิ๊วผสมกริก เหลียงผีสีขาว ผักชีสีเขียว กริกสีแดง ดูแล้วรู้สึกน่ากิน
จินเฟยเหยายิ้มแล้วผลักชามไปให้กั่งจื่อที่นั่งอยู่บนโต๊ะ จากนั้นหยิบตะเกียบมองดูท่านลุงต่อ
“ท่านเซียนโปรดรอสักครู่” กอท่านลุงเห็น กบสีขาวตัว
