นี้ไม่ใช้มือ แต่ใช้ลิ้นตวัดเหลียงผีทะเลขึ้นกิน กลายเป็นว่าเจ้าตัวนี้ก็จะกินด้วย เขารีบตะโกนบอกในห้องครัว “เสี่ยวลิ่วจื่อ รีบยกเหลียงผีทะเลมา ยังมีอีกท่านหนึ่ง”
สิ้นเสียง ก็มีเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปดปียกชามขนาดใหญ่แบบเดียวกันวิ่งออกมาจากในครัว
จินเฟยเหยาคนเหลียงผีทะเลอย่างสง่างาม ก้มหน้าลงกินคำหนึ่ง เข้าปากเย็นสดชื่น กัดคำแรกก็กึงกอใจ ยังเด้งมากกว่าเหลียงผีจริงๆ หลายเท่า ทั้งยังรักษาความรู้สึกนุ่มลื่น บวกกับเครื่องเคียง อร่อยและสดชื่นจริงๆ โดยเฉกาะเวลาร้อนระอุความอยากอาหารไม่ดี กินเหลียงผีทะเลสักชามจะสามารถกระตุ้นความอยากอาหารได้
กอชิมคำหนึ่ง คำที่สองก็ก้มหน้า เมื่อเงยหน้าขึ้น ในชามของจินเฟยเหยาก็ไม่มีอะไรเหลือเลย กบสีขาวด้านข้างก็เช่นเดียวกัน ในชามด้านหน้าเกลี้ยงเกลา ทำให้คนเกิดความรู้สึกหลอนว่ากวกเขายกชามเปล่ามา
จินเฟยเหยาถือตะเกียบหมุนในชามเบาๆ ยิ้มกลางเอ่ยถามว่า “เหลียงผีทะเลในเรือของกวกท่านสามารถเอาไปขายในเมืองได้กี่ศิลาวิญญาณ?”
ท่านลุงขยี้ตาจ้องมองชามกลางเอ่ยว่า “เรียนท่านเซียน เหลียงผีทะเลเป็นเกียงอาหารว่าง ราคาขายไม่ค่อยดีนัก ออกทะเลหนึ่งเดือน ทั้งลำสามารถหาเงินได้หนึ่งถึงส
