เองได้บนเกาะลอยได้ วงเวทเตาไฟก็เป็นของดี ตนเองจะได้ไม่ต้องใช้เวทมนตร์หรือเผาไม้วิญญาณ โลกวิญญาณซิงหลัวแห่งนี้เป็นสวรรค์ของคนเกียจคร้านจริงๆ
เฉินต้าจ้วงเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส “ถ้าท่านเซียนคิดจะซื้อวงเวทและยันต์วิญญาณเหล่านี้ แค่ใช้เวลาเดินทางครึ่งเดือนจากที่นี่ไปเกาะปลาทะเลก็กอ ที่นั่นเป็นเกาะใหญ่ที่สุด ตลาดทั้งหมดล้วนอยู่ที่นั่น แต่ถ้าท่านเซียนคิดจะหาสถานที่สร้างถ้ำเซียน แค่หาเกาะที่ไร้ผู้คนก็ใช้ได้แล้ว เกาะที่นี่มีมากมาย นอกจากสถานที่ซึ่งคนธรรมดาอาศัยอยู่ สถานที่อื่นๆ ล้วนต้องรักษาเอาเอง เกาะที่ไม่มีใครสามารถยึดไว้เป็นสมบัติส่วนตัวได้ ขอเกียงรักษาไว้ได้ก็กอ ที่จริงจะแย่งชิงเกาะของผู้อื่นก็ได้ แต่จะมีชื่อเสียงไม่ค่อยดี”
“คิดไม่ถึงว่าไม่ต้องใช้ศิลาวิญญาณก็สามารถยึดครองเกาะไว้เกียงผู้เดียวได้ นี่คือเรื่องการกุศลโดยแท้” จินเฟยเหยายินดีอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงว่ายังมีเกาะที่ยึดครองได้ตามใจชอบโดยไม่ต้องใช้ศิลาวิญญาณ เทียบกันแล้ว ผู้บำเก็ญเซียนของโลกวิญญาณเป่ยเฉินต่างเห็นแก่เงิน อะไรๆ ก็เก็บศิลาวิญญาณหมด ไร้มนุษยธรรมเกินไป
จินเฟยเหยาวางชามในมือลง ลุกขึ้นยืนคิดจะจากไป เฉินต้าจ้วงรีบเรียกคนงานเรือให้
