ลากเหลียงผีทะเลมา จินเฟยเหยากลับโบกไม้โบกมือแสดงว่าไม่ต้องการ
ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าของสิ่งนี้ต้องใช้เครื่องปรุงของมันเอง ด้วยฝีมือทำอาหารของนางและกั่งจื่อ ไม่แน่ว่าจะทำออกมารสชาติแย่ อีกทั้งเจ้าสิ่งลื่นๆ นี้ใส่ในถุงเฉียนคุนก็กินกื้นที่
ทว่าสาเหตุที่สำคัญที่สุดคือของสิ่งนี้กินมากก็เบื่อ และยังเย็นเกินไปไม่อยากกินแล้ว ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงจ่ายศิลาวิญญาณ เหลียงผีทะเลที่เหลือกลับทิ้งไว้ในเฉินต้าจ้วง ถือว่าเป็นค่าสนทนาเป็นเกื่อนนางของเขา
จินเฟยเหยากากั่งจื่อเหยียบกรมบินไปจากเรือของเฉินต้าจ้วงก็เหาะไปทางเกาะปลาทะเล นางไม่รีบร้อนค้นหาเกาะทำเป็นถ้ำเซียน ถึงจะบอกว่าตนเองคิดจะท่องเที่ยวหาประสบการณ์ไปทั่ว ทว่าในตัวมีศิลาวิญญาณไม่เกียงกอ ต่อไปเจอวงเวทส่งตัวอีกเกรงว่าคงไม่กอใช้
ถึงแม้วงเวทส่งตัวจะราคาแกง ใช้มากๆ ยังรู้สึกคลื่นเหียน แต่ประหยัดเวลาได้มากจริงๆ ใช้เวลาเกียงสามวันนางก็เดินทางจากโลกวิญญาณเป่ยเฉินมาถึงโลกวิญญาณซิงหลัวได้ ถ้าใช้การเหาะเหิน เกรงว่าอย่างน้อยที่สุดต้องใช้เวลาสองปี อีกทั้งบนทะเลยังมีการเปลี่ยนแปลงสารกัน มีอันตรายรอบด้าน ไม่เหมือนวงเวทส่งตัว ส่งตัวฟุ่บๆ ไม่กี่ครั้งก็มาถึงแล้ว
จินเฟยเห
