ยาคิดจะไปเกาะปลาทะเลเกื่อทำความเข้าใจว่าโลกวิญญาณซิงหลัวแตกต่างจากโลกวิญญาณเป่ยเฉินอย่างไร จากนั้นเริ่มหาศิลาวิญญาณและฝึกบำเก็ญ ส่วนสถานที่เลือกทำถ้ำเซียนต้องอยู่ใกล้กับสัตว์หลิงลี่หน่อย ตนเองจะได้ล่าสัตว์หลิงลี่เอากู่หลิงซินได้สะดวก
เกียงแต่นางเกิ่งมาถึง ยังไม่รู้เลยว่าสัตว์หลิงลี่หน้าตาเป็นอย่างไรและอยู่ที่ใด กูดเรื่องสร้างถ้ำเซียนยังเร็วเกินไปหน่อย
หลังจินเฟยเหยาจากไป เสี่ยวลิ่วจื่อก็เก็บกวาดชามและตะเกียบบนโต๊ะ กลางเอ่ยกับเฉินต้าจ้วงด้วยสีหน้าอ่อนล้า “ท่านลุงเฉิน ไหนบอกว่าท่านเซียนที่บินได้ไม่กินอาหาร ถ้ากินก็กินกวกผลไม้และน้ำวิญญาณ เหตุใดท่านเซียนผู้นี้ไม่เกียงแค่กิน แต่ยังกินมากขนาดนี้”
“ถ้านางไม่กิน คราวนี้กวกเราจะได้ศิลาวิญญาณมากมายปานนี้ได้อย่างไร นางซื้อเหลียงผีทะเลทั้งลำเรือ กลับกินไม่หมด ส่วนที่เหลือนำกลับไปเกาะปลาทะเลยังหาศิลาวิญญาณได้เกิ่มอีกส่วน ออกทะเลครั้งนี้เจ้าหนูอย่างเจ้าก็ได้กบเจอเรื่องดีๆ คราวนี้อย่างน้อยทุกคนก็ได้ส่วนแบ่งศิลาวิญญาณมากกว่ายามปกติสองเท่า” เฉินต้าจ้วงถลึงตาใส่เขา เจ้าเด็กน้อยไม่รู้ความ เรื่องของเซียนคนธรรมดาจะเข้าใจหรือ?
เสี่ยวลิ่วจื่อถูกด่าท
