้พลังวิญญาณขับเคลื่อนวงเวทส่งตัว แสงสีขาววาบขึ้น นางและพั่งจื่อก็หายตัวไปจากบนโขดหินอีกครั้ง
“ใครเป็นคนทำกันแน่! บ้าหรือเปล่า!” จินเฟยเหยาชี้ท้องฟ้าแล้วด่าทอ เพิ่งด่าทอคลื่นลูกใหญ่ก็ซัดมาโดน นางกลายเป็นไก่ตกน้ำในพริบตา
ส่งตัวครั้งที่สอง สถานที่ซึ่งจินเฟยเหยาปรากฏตัวขึ้นเป็นโขดหินที่เล็กกว่าเดิม โขดหินอันเดิมยังกว้างประมาณห้าจั้งสามารถเดินได้หลายก้าว ทว่าที่นี่กลับไม่มีแม้แต่สถานที่หยั่งเท้าแห้งๆ
ที่นี่คือโขดหินเล็กๆ ที่โผล่ออกมาบนผิวทะเลสูงไม่ถึงหนึ่งจั้งและกว้างแค่ครึ่งจั้งแห่งหนึ่งในทะเล เป็นตำแหน่งของวงเวทส่งตัวอันนี้
โขดหินทั้งก้อนเพียงพอจะกางวงเวทส่งตัวอันนี้ได้พอดี ต่อให้วงเวทส่งตัวมีคาถาป้องกันตนเอง บนโขดหินนี้ก็ยังเต็มไปด้วยพืชน้ำและหอยทะเล เวลานี้มีคลื่นซัดมาใส่หน้าอีกลูก หลังคลื่นผ่านพ้นบนศีรษะของจินเฟยเหยาก็มีปูที่กำลังทำท่าทางข่มขู่เพิ่มมาตัวหนึ่ง
“พั่งจื่อ ไปยืนไกลๆ ข้าหน่อย!” ไม่สนใจจะเรียกให้พั่งจื่อมาทำแทนแล้ว จินเฟยเหยาเช็ดหน้า พยายามทำความสะอาดวงเวทส่งตัวอย่างสุดชีวิต
ที่แท้เป็นเจ้าวิปริตคนใดสร้างวงเวทส่งตัวไว้บนสถานที่แบบนี้ ไม่มีสมองโดยแท้ ไกลไปอีกนิดก็ไม่ตายหรอ
