ี่เจ้าคฤหาสน์มอบให้” ผู้รับใช้ของเจ้าคฤหาสน์อินถือจานมา ผลอวี้หลงสองผลวางอยู่บนนั้น
จินเฟยเหยามองเขาอย่างดุร้าย ใช้มือกวาดผลอวี้หลงไป
ส่วนงานประมูลก็สิ้นสุดลง ภายนอกมีแสงสว่างเจิดจ้า บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนทยอยกันจากไป จินเฟยเหยานำศิลาวิญญาณที่เหลืออยู่กลับมา น่าเสียดายนางเป็นเศรษฐีได้แค่คืนเดียว แม้แต่ลูบคำศิลาวิญญาณก็ยังไม่ได้ลูบ ฟ้ายังไม่สว่างก็ใช้หมดเกลี้ยงแล้ว
สิ่งเดียวที่ปลอบใจคือนางยังไม่ได้ใช้ศิลาวิญญาณที่ได้จากโลกระดับเทพจึงถือว่ายังไม่ได้กลายเป็นยาจก
สำหรับเจ้าคฤหาสน์อิน แม้แต่มองนางยังไม่อยากมอง ก็เดินจากคฤหาสน์อินไปโดยไม่หันเหลียวหลัง ร้านชั่วร้ายแบบนี้ตนเองไม่อยากมาเป็นครั้งที่สอง! จินเฟยเหยากัดผลอวี้หลงอย่างเดือดดาล พริบตาก็กินผลอวี้หลงสามผลจนเกลี้ยง นางเก็บแกนไว้เตรียมมอบให้เสี่ยวหงกับเสี่ยวอวี่นำไปปลูก
พั่งจื่อมองจินเฟยเหยาตาปริบๆ สูดปากอย่างจะลิ้มลอง จินเฟยเหยาลังเลนิดหนึ่ง ก็มอบแกนผลอวี้หลงที่ยังมีเนื้อติดอยู่เล็กน้อยให้พั่งจื่อ
พั่งจื่อมองแกนผลอวี้หลงในมือจินเฟยเหยา เนื้อผลไม้บนนั้นมีขนาดแค่เล็บมือ มันมีโทสะจนใช้ลิ้นดีดแกนผลอวี้หลงให้ลอยไป
“อ๊า! เจ้าตัวล
