้างผลาญ นี่เป็นสิ่งของที่ใช้ศิลาวิญญาณชั้นยอดเจ็ดสิบสองก้อนแลกมานะ เจ้าสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว ด้านบนยังมีเนื้อติดอยู่เล็กน้อย” จินเฟยเหยาตะโกนลั่น รีบวิ่งไปยังสถานที่ซึ่งแกนผลไม้ลอยไป คิดจะไปเก็บแกนผลไม้กลับมา
พั่งจื่อนั่งตะลึงเป็นท่อนไม้อยู่บนทางเดิน มองผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่อย่างนางวิ่งเข้าไปเก็บแกนผลอวี้หลงในตรอกอย่างร่าเริง อีกทั้งหลังจากหาพบนางยังเป่าฝุ่นใช้เวทชักนำน้ำมาล้างแล้วโยนใส่ปากกินเนื้อชิ้นเล็กๆ ส่วนสุดท้าย
การกระทำอันน่าตกตะลึงนี้ทำให้ทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนรอบด้านตกใจจนล่าถอยและกระจายออกไป เพิ่งเคยเห็นบุคคลอันน่ากลัวเช่นนี้เป็นครั้งแรก ทำให้ใจสั่นจริงๆ
จินเฟยเหยาอมแกนผลไม้ไว้ในปากแบบยังไม่หายอยาก จนกระทั่งไม่มีรสชาติใดๆ แล้ว นางครุ่นคิดว่ายังต้องนำไปปลูกอีกจึงเอาออกมา แกนผลอวี้หลงก็แวววับแล้ว
พั่งจื่อเบือนหน้าไปถอนหายใจอย่างจนปัญญา รู้แต่แรกตนเองรั้งอยู่ที่เทือกเขาอูอวิ๋นกับต้านิวเป็นราชันย์แห่งขุนเขาดีกว่า ยายจินเฟยเหยากินหมดทุกอย่างและถึงขั้นมีรสนิยมแล้ว ทว่าพอคิดถึงพลังดุดันของต้านิว พั่งจื่อก็รู้สึกว่าอยู่ข้างนอกดีกว่า บอกยากว่าเมื่อใดอาจจะได้เจอเทพธิดาข
