เจ้าเมืองไม่รู้หรอกว่าบุรุษมากมายเพียงใดต่างอยากให้ตนเองเป็นสตรีจะได้เข้ากระโจมเจ้าเมืองได้” จินเฟยเหยาเอ่ยยิ้มๆ
ในทางลับนางกลับถ่ายทอดเสียงหาเหรินเซวียนจือ “เจ้าอย่าอาละวาด มาถึงแล้ว นำกระต่ายไปแค่ตัวเดียวไม่ค่อยดี เจ้าเมืองคนนี้ก็นำไปด้วย ถึงอย่างไรเดิมทีเจ้าก็มาเพื่อดึงพลังนาง อย่าจู้จี้นัก ข้าเอาหยวนอิงไป เจ้าเอาคนไปดึงพลัง”
เหรินเซวียนจือเอ่ยถามด้วยสีหน้าอึมครึม “เจ้าเอาหยวนอิงไปนางก็ตายน่ะสิ แล้วข้าจะดึงอะไร! อีกทั้งข้าไม่มีความอยากขนาดนั้น พวกเราแบ่งหยวนอิงกันคนละครึ่ง”
“เอ๋?” จินเฟยเหยาถ่ายทอดเสียงไปอย่างตกตะลึง “ที่แท้เจ้าก็กินหยวนอิง จริงๆ เลย เลือกมากเกินไป ยังรังเกียจว่านางหน้าตาไม่งดงามอีก มีให้เจ้าดึงพลังก็นับว่าไม่เลวแล้ว”
“ข้าจะทำลายเมืองลั่วรือ รวมทั้งเจ้าด้วย!” เหรินเซวียนจือเดือดดาลอย่างยิ่ง
ในเวลานี้ เจ้าเมืองลั่วรื่อพลันเอ่ยถามด้วยเสียงเย็นชา “ฮึ พวกเจ้าเห็นข้าโง่งมหรือ!”
“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าพูดตามมารยาท?” จินเฟยเหยาตะลึงงัน คิดไม่ถึงว่าเจ้าเมืองลั่วรื่อจะหัวไว นึกว่านางให้ทุกคนหลอกได้เสียอีก ทำอยู่นานคิดไม่ถึงว่ามองแวบเดียวก็ดูออก
เจ้าเมืองลั่วรื่อแค่อยากบอกว่าตนเองชอบสตรี นี่เป็นเรื่องที่คนทั้งหมดต่างก็รู้ดี ยังเอ่ยถึงเรื่องแต่งงานกับบุรุษ จึงรู้สึกว่าตนเองถูกคนอื่นเห็นว่าโง่งม แต่คิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยาจะพูดแบบนี้ออกมา นางชะงักไปและอับอายจนกลายเป็นโทสะทัน
