ที
บ่าวรับใช้ข้างกายนางก็ตะลึงงันเช่นกัน คิดไม่ถึงว่าจะมีคนพูดความจริง สิ่งที่อวี้เจียวเจี๋ย เจ้าเมืองลั่วรื่อเกลียดที่สุดคือมีคนบอกว่านางไม่งดงาม ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเพียงใดตายเพราะเรื่องนี้ ดังนั้นทุกคนจึงได้แต่ชมว่านางสวย ยายนี่จบสิ้นแล้ว ถึงกับกล้าพูดแบบนี้
“ความหมายของเจ้าคือข้าไม่งดงาม?” อวี้เจียวเจี๋ยลุกขึ้นยืน สตรีทางด้านข้างล้วนถูกอานุภาพกดดันผลักออกไป ส่วนการประมูลถูกขัดจังหวะในพริบตา ผู้บำเพ็ญเซียนในนั้นส่วนมากรู้จักนิสัยของอวี้เจียวเจี๋ยดี ทุกคนแตกฮือทันที ผู้บำเพ็ญเซียนในหอสมบัติหนีหายไปกว่าครึ่ง คนที่ยังเหลืออยู่ก็กำลังเตรียมหลบหนี
จินเฟยเหยาอุ้มโห่วที่กลิ้งอยู่บนพื้นขึ้นมา จากนั้นเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “เจ้าเมืองเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ปกติล้วนต้องพูดตามธรรมเนียมอย่างเกรงอกเกรงใจมิใช่หรือ?”
อวี้เจียวเจี๋ยกำมือเสียงดังกร๊อบ ถลึงตาตวาดอย่างมีโทสะ “พวกเจ้าจงใจมาหยามเกียรติข้า!”
“ที่จริงเขาคือเจ้าเมืองแห่งเมืองจุ้ยเทียน ข้าแค่ถูกเขาบังคับให้มา! แค้นมีศัตรูหนี้มีเจ้าหนี้[1] ถ้าท่านมีอะไรไม่พอใจก็ไปหาเขา” จินเฟยเหยายื่นมือไปดึงเหรินเซวียนจือมาแล้วผลักเขาไปข้างหน้า
เหรินเซวียนจือใช้มือฉุดดึงจินเฟยเหยาแล้วตวาดใส่นางด้วยสีหน้าน่าเกลียดผิดปกติ “นี่มันเรื่องอะไรกัน!”
จินเฟยเหยากอดโห่วแน่น เอ่ยตอบอย่างสงบนิ่ง “เดิมทีพวกเราสองคนก็มารวมตัวกันอย่างไร้ระเ
