“สหายเซียนจิน ข้าขอพูดตรงๆ นะ สำนักเทียนตี้ของพวกเราไม่ถือว่าเป็นสำนักใหญ่อะไร ถ้าเรื่องของสหายเซียนจินถูกเผยแพร่ออกไป ไม่กี่วันก็จะมีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากหลั่งไหลมา ปากของพวกเขาบอกว่าเพื่อคุณธรรมและความถูกต้อง ในทางลับกลับคิดอ่านเพื่อตนเอง ต้องเป็นผลร้ายกับสหายเซียนแน่ ดังนั้นข้าจึงคิดจะโน้มน้าวสหายเซียนให้จากไปแต่เนิ่นๆ” อู๋ปอมองจินเฟยเหยา พบว่ายายนี่สงบนิ่งขนาดนี้
เห็นนางไม่มีปฏิกิริยา อู๋ปอจึงเอ่ยโน้มน้าวต่อ “สำนักเทียนตี้ของพวกเรามีเพียงพื้นที่เล็กๆ ในเทือกเขาอูอวิ๋น ถ้าผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านั้นมาก่อเรื่องกันเต็มไปหมด ต่อไปศิษย์ของพวกเราคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะจับสัตว์ปิศาจขั้นหนึ่งมาเป็นสัตว์ภูติ หวังว่าสหายเซียนจินจะช่วยอำนวยความสะดวก ทุกคนเป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายสิบปีแล้ว พวกเราก็ไม่เคยมารบกวนสหายเซียน เรื่องนี้สำหรับสหายเซียนแล้วลำบากเพียงแค่ยกมือเท่านั้น”
คิดไม่ถึงว่าอู๋ปอจะเริ่มเล่นบทน่าสงสาร จินเฟยเหยารู้สึกว่าน่าหัวเราะ เดิมทีนางก็คิดจะจากไป ในเมื่อตอนนี้เป็นขั้นกำเนิดใหม่แล้ว อยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์ต่อการฝึกบำเพ็ญ
แต่ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายพาตัวมาหาถึงที่เอง แน่นอนว่าจะปล่อยไปไม่
