ได้ ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ “สิ่งที่สหายเซียนอู๋พูดมาข้าเข้าใจดี เพียงแต่ตอนนี้ข้าไปไม่ได้ ท่านก็เห็นสภาพของที่นี่ ข้าต้องจัดการไท่จื่อโซ่วมากมายขนาดนี้ก่อนจึงจากไปได้”
“ที่แท้สัตว์ภูตินี้ชื่อไท่จื่อโซ่ว ไม่ทราบสหายเซียนจินได้มาจากที่ใด ข้าไม่เคยเห็นลักษณะเช่นนี้มาก่อน อีกทั้งตัวเล็กแค่นี้ยังมีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นสามแล้ว ขอเพียงเลี้ยงไม่กี่ปีคงมีอานุภาพมาก” อู๋ปอได้ยินคำพูดของจินเฟยเหยาจึงยื่นมือมาคิดจะคว้ากบตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง อย่าเห็นว่าพวกมันมีสีหน้าท่าทางโง่งม ความเคลื่อนไหวกลับปราดเปรียว พอยื่นมือมาก็กระโดดหนีไป
จินเฟยเหยาเอ่ยยิ้มๆ “สหายเซียนอู๋เป็นผู้รู้จริงๆ ไท่จื่อโซ่วชนิดนี้ข้าหามาจากดินแดนที่หนาวเหน็บสุดขีด ตอนนั้นมีเพียงคู่เดียว ข้าเดินอยู่สองปีเพื่อไท่จื่อโซ่วคู่นี้ และยังสังหารมังกรเทียนเสวียนที่เฝ้าถ้ำในดินแดนที่หนาวเหน็บสุดขีด ตอนนั้นข้าเป็นเพียงขั้นหลอมรวมช่วงต้น มังกรเทียนเสวียนขั้นแปดจัดการยากเย็นอย่างยิ่ง สหายเซียนอู๋น่าจะรู้ดี”
“สหายเซียนจินลำบากแย่ มังกรเทียนเสวียนมีพลังแข็งแกร่งยิ่ง” อู๋ปอลูบเคราพลางพยักหน้าตอบรับ ไท่จื่อโซ่วและมังกรเทียนเสวียนอะไ
