านจะยุ่งเกี่ยว
วันเวลาเงียบสงบ จินเฟยเหยาจึงสามารถฝึกบำเพ็ญได้อย่างสบายใจ
นางยืนอยู่ข้างสระน้ำของเกาะลอยได้มองพั่งจื่อใช้ศิลาวิญญาณชั้นล่างเป็นก้อนอิฐและกระเบื้องปูก้นสระทีละชิ้น ก็ด่าทออย่างไม่พอใจว่า “พั่งจื่อ พวกเจ้าฉวยโอกาสที่ข้าไม่อยู่ในเกาะ ทำอะไรไปทั่ว! เจ้าถึงกับทำต้านิวท้องโต ก่อนหน้านี้ข้าก็บอกแล้วว่าเลี้ยงไท่จื่อโซ่วมากมายไม่ไหว แต่เจ้ากลับถือเป็นเสียงลมพัดผ่านหู”
มองพั่งจื่อก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่ส่งเสียง จินเฟยเหยาก็เดือดดาลอย่างยิ่ง นางตำหนิพั่งจื่อไม่หยุด “เกาะลอยได้มีขนาดเพียงสิบหมู่ ยังขุดแปลงสมุนไพรของข้าเป็นสระน้ำอีกสองหมู่ เจ้าเอาศิลาวิญญาณปูด้านล่างทำไม? ต่อให้ศิลาวิญญาณชั้นล่างไม่มีค่าในโลกระดับวิญญาณ ข้าก็มีแค่ถุงนี้ถุงเดียว เจ้าคิดจะสร้างรังลูกๆ ให้ดีหน่อย ไม่ไปเก็บก้อนหินข้างนอกมาเล่า!”
“มดหนึ่งผลึกก็เป็นเจ้าตัวน่าผิดหวัง ผ่านไปหลายวันข้าได้ศิลาวิญญาณมาใหม่แค่หลายสิบก้อน ต่อไปมีเจ้าตัวกินเก่งมากมายขนาดนี้ มิกินจนข้าล้มละลายหรือ!” จินเฟยเหยาบ่นอย่างไม่พอใจ เอ่ยปากพูดไม่หยุด
“นี่ เจ้าว่าเมียเจ้าจะคลอดเมื่อใด นี่ก็สองปีแล้วนะ ตอนข้าไม่อยู่ยังไม่แน่ใจว่าท้องเมื
