ะเลี้ยงวิญญาณออกมา คิดไม่ถึงว่าในตานสัตว์ปิศาจของเจ้านี่จะมีวิญญาณ จินตัน และหยวนอิงของผู้บำเพ็ญเซียนมากมายขนาดนี้ ถ้ากินลงไปในคราวเดียวต้องร่างระเบิดตายแน่ แต่นำมาใช้แทนตานสัตว์ปิศาจได้ไม่เลว แค่กินแบบนี้สิ้นเปลืองไปหน่อย”
แต่จินเฟยเหยายังอุทานอย่างรู้สึกเสียใจ “น่าเสียดายที่หยวนอิงและจินตันล้วนผสมปนเปกลายเป็นแก่นเหล่านี้ ติงจั๋วผู้นี้ฝึกเคล็ดวิชาชั่วร้ายลับๆ ใช่หรือไม่ หรือไม่รู้ว่าสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณมีความสามารถในการเก็บรวบรวมวิญญาณ ในตานสัตว์ปิศาจของมันมีวิญญาณของผู้บำเพ็ญเซียนหลายหมื่นดวง ไม่ใช่วิญญาณของคนธรรมดาจะสามารถเปรียบได้ ถ้าขายให้ผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายคงได้กำไรตาย”
ถึงแม้ต่างเป็นสัตว์ภูติ ทว่าบรรดาสัตว์ภูติของลี่เหนียงก็ขบคิดไม่เข้าใจ ลูกพี่ที่เป็นสุนัขสีดำกำลังกินอะไรอยู่ทั้งวันกันแน่ ไม่กินอาหารสัตว์แสนอร่อย ถ้าไม่กินตานสัตว์ปิศาจทั้งวันก็บอกว่าจะกินคน ตอนนี้ยังกินดวงแสงแปลกประหลาดอีก หรือว่าพลังการบำเพ็ญเพียรสูงแล้ว สัตว์ปิศาจไม่ต้องกินเนื้อ เปลี่ยนมากินวัตถุประหลาดไม่ทราบชื่อแทน
เรื่องนี้จินเฟยเหยาไม่มีทางอธิบายให้พวกมันเข้าใจได้และไม่มีความคิดจะอธิบายด้วย แต่เมื่อนาง
