รู้ว่าสำนักเทียนตี้ที่ลี่เหนียงสังกัดตั้งอยู่ในเทือกเขาที่เต็มไปด้วยสัตว์ปิศาจ นางก็วางแผนว่าหลังลงจากเรือจะจากไปก่อน จากนั้นแอบย้อนกลับมาติดตามพวกเขาไปสำนักเทียนตี้
เจ้าพวกนี้เคยบอกว่า เทือกเขาอูอวิ๋นทอดตัวเชื่อมกันเป็นแนวยาว มีสัตว์ปิศาจมากมาย ถึงแม้สัตว์ปิศาจระดับสูงที่สุดจะแค่ระดับหก ทั้งยังมีปริมาณน้อย ทว่าสัตว์ปิศาจอื่นๆ ก็มีไม่หวาดไม่ไหว ตนเองซ่อนตัวอยู่ในนั้นคงไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร แก่นผู้บำเพ็ญเซียนของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณยังสามารถยันได้หลายวัน ถึงตอนนั้นค่อยให้พั่งจื่อและต้านิวไปล่าสัตว์ปิศาจ น่าจะอยู่อย่างสบายใจได้หลายปี
จินเฟยเหยาไม่คิดจะลากสังขารแบบนี้ไปโลกวิญญาณอื่นกับปู้จื้อโหยว ไม่แน่ว่าเจ้าหมอนี่จะขายร่องรอยของตนเองให้จอมมารหลง ไม่บอกเขาดีกว่า ถ้าสามารถเจี๋ยหยวนอิงขณะที่เขาไปโลกวิญญาณอื่นค่อยไปเที่ยวเล่นกับเขา
รอจนเรือเหาะผ่านชั้นเมฆดำ ดับชีพสัตว์ปิศาจบินได้จำนวนนับไม่ถ้วนและร่อนลงที่เมืองวั่นเซียนสุ่ย ลี่เหนียงก็เข้าใกล้จินเฟยเหยาไม่ได้อีก นางไม่เข้าใจอย่างยิ่ง ตนเองมีแรงดึงดูดต่อสัตว์ภูติโดยกำเนิด เพราะเหตุใดสุนัขสีดำสวมชุดลายดอกตัวนี้จึงไม่ยอมเข้าใกล้ตนเอง
