ลี่เหนียงนำสัตว์ภูติลงจากเรือเหาะอย่างผิดหวัง พอหันมาก็พบว่าสุนัขสีดำหายไปแล้ว เห็นจินเฟยเหยาหายไปอย่างกะทันหัน บรรดาสัตว์ภูติของนางยินดีสุดขีด ในที่สุดก็หลุดพ้นจากเจ้าวิปริตได้ เจ้านายก็ไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้ว สัตว์ภูติแต่ละตัวยินดีอย่างยิ่ง นั่งรอลี่เหนียงฟังคำสั่งของอาจารย์อาอยู่ด้านข้างก็สามารถกลับสำนักเทียนตี้อย่างเบิกบานใจได้
ในขณะที่พวกมันกำลังยินดี ด้านหลังก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังมา “เมื่อครู่พวกเจ้านึกว่าข้าไปแล้วดังนั้นจึงเบิกบานใจใช่หรือไม่?”
พอสัตว์ภูติสิบกว่าตัวหันหน้ามา ก็เห็นจินเฟยเหยาหมอบอยู่ด้านหลังและมองพวกมันด้วยสายตาร้ายกาจ สัตว์ภูติเหล่านี้ตกใจจนตะลึง รีบปฏิเสธทันที
สบายใจจริงๆ มิน่าเล่าจอมมารหลงจึงชอบเล่นลูกไม้นี้ จินเฟยเหยามองสัตว์ภูติที่ทำผิดแล้วถูกจับได้กลุ่มนี้ ท่าทางกลัวจนหัวหดแต่ยังประจบสอพลอ ในใจเข้าใจรสชาติการแกล้งคนแบบนี้ดี มีความสุขจริงๆ แต่ของแบบนี้จะติดเป็นนิสัยนะ
“ที่นี่ของพวกเจ้ามีคนเยอะเกินไป ข้าจะไปเทือกเขาอูอวิ๋นเอง ถึงตอนนั้นพวกเจ้าไปหาข้า ข้าจะพาพวกเจ้าไปกินดีๆ” หลังจินเฟยเหยาสบายใจก็เริ่มให้รสหวานแก่พวกมันเล็กน้อย
พอได้ยินว่ามีผลประโยช
