น์ บรรดาสัตว์ภูติล้วนตาเป็นประกาย พยักหน้าให้จินเฟยเหยาอย่างแรง จินเฟยเหยาสั่งความเสร็จจึงปะปนเข้าไปอยู่ในกลุ่มคน ครู่หนึ่งก็วิ่งหายไป
จินเฟยเหยาคุ้นเคยกับเมืองวั่นเซียนสุ่ยเป็นพิเศษ ครู่หนึ่งก็วิ่งมาถึงนอกเมืองวั่นเซียนสุ่ย เนื่องจากเรือเหาะพาผู้บำเพ็ญเซียนมามากเกินไป บางคนรั้งอยู่ในเมือง แต่ยังมีคนอีกมากมายเดินทางกลับสำนักทันที จึงเห็นผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนนับไม่ถ้วนเหยียบของวิเศษนานาชนิดแหวกอากาศไปที่นอกเมือง จินเฟยเหยาไม่กล้าใช้พรมบิน สุนัขตัวหนึ่งนั่งบนของวิเศษเหาะเหิน คือคิดจะทำลายตนเองแท้ๆ
จินเฟยเหยามีแผนที่โลกวิญญาณเป่ยเฉิน นางไม่ต้องเปิดออกดูก็รู้ทิศทางคร่าวๆ ของเทือกเขาอูอวิ๋น เพียงแต่อยู่ไกลจากเมืองวั่นเซียนสุ่ยไปหน่อย ที่หนึ่งอยู่ริมทะเล อีกที่หนึ่งอยู่แผ่นดินด้านใน ถ้าใช้พรมบินสองสามเดือนก็น่าจะบินถึง ถ้าวิ่งคงใช้เวลามากกว่านั้น
“ข้านี่โง่จริงๆ ทำไมจึงไม่ใช้ยันต์ซ่อนกายซ่อนร่างของข้าและพรมบินเสีย จากนั้นก็บินไปได้แล้ว” จินเฟยเหยาหยุดเท้า นึกถึงสิ่งนี้ขึ้นได้
เพียงแต่ถุงเฉียนคุนที่ใส่ของจิปาถะถูกต้านิวนำเข้าไปในเกาะลอยได้เล็กๆ ต้องหาสถานที่ลับตานำออกมา ดังนั้นนางจึงวิ
