ร้าน มองอย่างไรก็นึกว่าเป็นสุนัขที่ร้านนี้เลี้ยงไว้ บางครั้งจินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองกลีบดอกไม้ปลิดปลิวทั่วท้องนภา ขบคิดถึงปัญหาร้ายแรงอย่างหนึ่ง ส่ายหางมาหลายปีจนชิน ถ้าเปลี่ยนกลับเป็นมนุษย์แล้วไม่มีหาง จะทำอย่างไรกับความเคยชินนี้ดี หรือว่าส่ายก้นแทน?
วันนี้นางกำลังอาบแดดอยู่พลันได้ยินเสียงดังหลายครั้ง ทำให้นางสะดุ้งตื่นและลุกขึ้นนั่งมองสถานที่ส่งเสียงดัง จินเฟยเหยาเห็นตรงเรือเหาะจุดพลุขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า จุดถึงสิบสองครั้งเต็มๆ
จากนั้นร้านก็เปิดออก เถ้าแก่ร่างอ้วนขั้นหลอมรวมช่วงปลายเดินออกมา มองเรือเหาะฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยทอดถอนใจว่า “เรือเหาะจะกลับไปแล้ว อยากนั่งเรือกลับไปจริงๆ น่าเสียดายที่สำนักไม่เห็นด้วย”
เงยหน้าขึ้นมองชายชราที่อ่อนโยนน่าสนิทสนมคนนี้ จินเฟยเหยารู้สึกว่าจนกระทั่งตายเขาคงบรรลุขั้นกำเนิดใหม่ไม่ได้ ดังนั้นจึงถูกสำนักทิ้งไว้เฝ้าร้านตานสัตว์ปิศาจที่นี่ คิดถึงว่าชายชราผู้นี้เป็นคนไม่เลว นางจึงปลอบใจเถ้าแก่หลายประโยค “โฮ่ง โฮ่งๆ โฮ่ง”
จินเฟยเหยาเห่าออกมาแล้วก็รู้สึกอับอายเองจนเหงื่อตก ตนเองบ้าไปแล้วใช่หรือไม่ ถ้าปลอมตัวเป็นสุนัขต่อไปเกรงว่าคงพูดภาษามนุษย์ไม่ได้จริงๆ นี่
