เพิ่งปลอมมาไม่กี่เดือน ยิ่งเห่าโฮ่งๆ คล่องปากขึ้นทุกที
“ฮ่า ข้ายังไม่น่าสงสารถึงขนาดต้องให้สุนัขอย่างเจ้ามาปลอบใจ” ชายชรามองจินเฟยเหยาแล้วหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา
จุดพลุสิบสองครั้งแล้ว ผ่านไปไม่นานก็มีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากมายเดินมาขึ้นเรือคนแล้วคนเล่า จินเฟยเหยานั่งจ้องมองฝูงชนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบนิ่ง ขึ้นเรือเหาะได้หนึ่งวัน พรุ่งนี้จึงออกเดินทาง ถ้าตนเองจะปะปนเข้าไปก็ต้องหาคนที่พึ่งพาได้
ทันใดนั้น จินเฟยเหยาก็พบคนคุ้นเคยกำลังติดตามด้านหลังบุรุษผู้หนึ่งด้วยใบหน้าอ่อนหวานและหัวเราะได้งดงามยิ่งกว่าดอกหลีฮวา
ไห่หลันอิน…หรือว่ายายนี่แต่งงานกับศิษย์พี่ของตนเองแล้ว? คำนวณดูก็หลายปีแล้ว ไม่แน่นะ หัวสมองของยายนี่เรียบง่าย ถ้าติดตามด้านหลังนางขึ้นเรือน่าจะไม่มีปัญหา ในสมองของจินเฟยเหยามีความคิดนี้วาบขึ้น แต่เห็นคนในตระกูลล้อมหน้าล้อมหลังไห่หลันอิน นางก็หดตัวกลับมา
คนเหล่านี้ชั่วร้ายเกินไป ถ้าติดตามข้างกายไห่หลันอินขึ้นเรืออันตรายยิ่ง รออีกหน่อยดีกว่า จินเฟยเหยาเลิกล้มความคิดจะขึ้นเรือกับไห่หลันอิน นั่งจ้องมองบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนอยู่ตรงนั้นต่อไป
นั่งตั้งแต่เช้าตรู่จนกระทั่งย่ำค่ำ เถ้าแก่ร้านประหลาดใ
