เสงี่ยม กินๆ นอนๆ อาบแสงอาทิตย์ดังเดิม ตอนไม่มีอะไรก็ไปทำลายเสื้อผ้าหง
ทว่าในคืนหนึ่งที่มีพายุฝนฟ้าคะนองอีกสองเดือนถัดมา จินเฟยเหยาก็หายไปจากเมืองหลิงตัน เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก หลังจากพบว่านางหายไปคนเผ่ามารด้านล่างจึงแจ้งหลงทันที อย่างไรเสียนี่ก็เป็นสัตว์ภูติของหลง
หลงตีสีหน้าเย็นชาออกมาจากการปิดด่านกักตน ยืนอยู่ข้างเสาที่ล่ามจินเฟยเหยามาตลอด ปลอกคอธาราถูกพบในพงหญ้าใกล้ๆ เวลานี้ถูกบรรดาคนเผ่ามารที่หาพบนำมาวางไว้ที่นี่ ปลอกคออยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่ได้ใช้กำลังทำลาย
ถ้าใช้กำลังทำให้ขาดหลงคงรู้นานแล้ว ไม่ต้องรอจนจินเฟยเหยาหายตัวไปคืนหนึ่งหรอก หลังจากคนด้านล่างมาแจ้งจึงรู้ เขามองสิ่งเหล่านี้ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก พลันพบอักษรบนเสาศิลา คนโกหก
นี่คือมันใช้กรงเล็บขูดบนเสาศิลาที่ล่ามมันไว้ ผู้อื่นล้วนไม่เข้าใจ จินเฟยเหยากินๆ นอนๆ ทั้งวันยังหลอกนางได้ ทว่าหลังจากมองดูใต้เท้าหลง ทุกคนก็นึกได้ คงไม่ใช้ใต้เท้าหลงไม่มีอะไรทำจึงเย้านางเล่น ล้อเล่นมากไป เทาเที่ยจึงมีโทสะจนหลบหนี
“ใต้เท้าหลง จะให้คนทั้งหมดออกไปตามหาหรือไม่ เพิ่งคืนเดียว นางน่าจะยังหนีไปได้ไม่ไกล” จินเฟยเหยาไม่มีคนเฝ้าอ
