ยู่ตลอดเวลา ดังนั้นต่อให้หนีไปก็ไม่มีคนต้องรับโทษ แต่นี่เป็นเรื่องร้ายแรง นางไม่ใช่สัตว์ปิศาจธรรมดา ทุกคนมองใต้เท้าหลง หวังว่าเขาอย่าได้เอาโทสะไปลงคนอื่น
“ไม่ต้องไปตามหา ขอเพียงนางยังต้องกินอาหารก็สามารถหานางพบได้ นางไม่กล้าไปชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพ นอกจากที่นี่นางก็ไม่มีที่อื่นให้ไป เผ่ามนุษย์รับนางไว้ไม่ได้หรอก” หลงเอ่ยอย่างเย็นชาแล้วสะบัดชายเสื้อจากไป
ทุกคนคิดไม่ถึงว่าเทาเที่ยที่นำกลับมาอย่างยากเย็นจะหนีไปแบบนี้ ยายนี่จะซ่อนตัวกินคนอยู่ในดินแดนเผ่ามารหรือไม่ คิดไปคิดมา ถึงแม้ใต้เท้าหลงบอกว่าไม่ต้องตามหา รอให้นางกลับมาเอง แต่เพื่อความปลอดภัย ค้นหาดูหน่อยดีกว่า
ดังนั้นพวกเขาจึงจับกลุ่มห้าคนหรือสิบคน เริ่มค้นหาที่อยู่ของเทาเที่ยอย่างละเอียดโดยมีเมืองตันหลิงเป็นศูนย์กลาง น่าเสียดาย ค้นหาอยู่หลายเดือน แทบจะพลิกแผ่นดินของเผ่ามารทั้งหมดรอบหนึ่งก็หาร่องรอยของเทาเที่ยไม่พบ ส่วนสายสืบที่ซ่อนตัวอยู่ในเผ่ามนุษย์ก็ไม่ได้ยินข่าวลือว่าพบเทาเที่ยในดินแดนเผ่ามนุษย์เลยสักนิด
หลังจากส่งข่าวพวกนี้ไปให้หลง หลงแค่เอ่ยอย่างเย็นชา “ข้ามีหลานชายคนหนึ่ง ขอเพียงให้ราคามากพอ ข่าวสารแบบใดก็ซื้อ
