ยเหยารีบหันไปมอง ตานสัตว์ปิศาจของจิ้งจอกแสงจันทร์ร่วงลงในมือของหลงแล้ว
หลงใช้มือชั่งน้ำหนักตานสัตว์ปิศาจเม็ดนี้ แล้วใช้มือเก็บตานสัตว์ปิศาจไป
“นี่เป็นของข้า ข้าเป็นคนฆ่านะ ท่านมีความละอายหรือไม่ คิดไม่ถึงว่าจะแย่งสิ่งของของข้า” จินเฟยเหยาอ้าปากกว้างพุ่งเข้ามา ตัดสินใจจะกัดเจ้าหมอนี่ให้ตาย
หลงเพียงยกมือและดีดนิ้ว จินเฟยเหยาที่พุ่งมาถึงเบื้องหน้าถูกการโจมตีอันแข็งแกร่งดีดออกไป หยาดฝนที่โปรยลงมาถูกดีดออกไปเป็นรูปวงกลมอันน่ามองและสาดกระจายไปรอบด้านตามแนวขวาง
“ตัวเจ้าทั้งหมดเป็นของข้า สิ่งของที่ได้มาย่อมต้องเป็นของข้าทั้งหมด” หลงไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด มองจินเฟยเหยาถูกดีดลอยไปตกบนพื้นอย่างเงียบๆ
“ทางที่ดีอย่าให้โอกาสข้า ไม่เช่นนั้นข้าต้องจัดการท่านแน่” จินเฟยเหยาขนเปียกไปหมดทั้งตัว แบกหลงเดินในป่าต่อไป
คนที่รู้จักเบิกทางไล่สัตว์คือตนเองไม่ใช่หลงที่อยู่ด้านหลัง นางเริ่มแสดงลักษณะพิเศษของเทาเที่ย ใช้การได้ยินและการรับกลิ่นอันเฉียบคมหลีกเลี่ยงสัตว์ปิศาจอื่นๆ เพื่อให้สัตว์ปิศาจอื่นๆ หวาดกลัว จินเฟยเหยาจึงแผ่ไอมารทั่วร่างออกมา ไอมารสีดำเหล่านี้ค่อยๆ ออกมาจากร่างนางจนกระทั่งสูงสามสี่จ
