ะสำคัญ เขาชี้พั่งจื่อและต้านิวแล้วยิ้มตาหยีพลางเอ่ยว่า “หาเจ้าพบพอดี ข้าขอคืนเจ้าสองตัวนี้ให้เจ้า ถุงเฉียนคุนของเจ้าก็อยู่ที่พวกมัน จริงสิ ข้าดูในถุงเฉียนคุนของเจ้าแล้ว พวกกำไลเฉียนคุนเข้าไปไม่ได้ แต่โยนขยะในถุงของเจ้าทิ้งไปได้หรือไม่ ข้ายังพบเนื้อย่างที่บอกไม่ถูก ย่างจนดำปี๋ราวกับถ่าน ฝีมือทำอาหารของเจ้าย่ำแย่เกินไปแล้ว ของแบบนี้กินได้หรือ?”
“เจ้าจบสิ้นแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะบอกว่าเนื้อย่างที่ใต้เท้าหลงทำดำเหมือนถ่าน” จินเฟยเหยาปิดปากหัวเราะหึๆ
ปู้จื้อโหยวตะลึงงัน รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและเสยผม “ข้ายังมีธุระต้องทำ ข้าพากบกลับมาให้เจ้าแล้ว ข้าขอตัวก่อนล่ะ”
“นี่! เจ้ามีธุระด่วนอะไร เพิ่งอยู่ครู่เดียวก็จะไปแล้ว อีกทั้งตอนนี้ข้ามีสารรูปแบบนี้ เลี้ยงสัตว์ภูติไม่ได้ เจ้าช่วยข้าเลี้ยงต่อหน่อย!” เห็นเขาคิดจะหนีไปอย่างกะทันหัน จินเฟยเหยาก็ใช้กรงเล็บไปกดชายเสื้อของเขาไว้
ปู้จื้อโหยวดึงชายเสื้อไม่ออกจึงมองไปยังบ้านทางด้านข้าง หลังจากแน่ใจว่าหลงไม่ได้จ้องมองพวกเขาอยู่ จึงเอ่ยช้าๆ “ข้ายุ่งจริงๆ หยวนเหมิ่งที่เป็นอันดับหนึ่งของผังสงครามวิญญาณตายแล้ว ตอนนี้ข้าเลื่อนจากอันดับสิบเอ็ดมาเป็น
