คือสตรีผู้งามล้ำคนหนึ่ง ทำให้ในใจของผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์เหล่านี้รู้สึกย่ำแย่
เวลานี้จินเฟยเหยาแสร้งเป็นใบ้ นางไม่คิดจะให้ทุกคนรู้ว่าตนเองเป็นคนซึ่งคลุมหนังสัตว์ ไม่เช่นนั้นถ้ามีคนมาแก้แค้นก็ยุ่งแล้ว แสร้งเป็นสัตว์ปิศาจที่ไม่รู้เรื่องสะดวกกว่ามาก ต่อให้เจ้ามีความแค้นยังจะเอาเรื่องสัตว์ปิศาจที่ไม่รู้อะไรตัวหนึ่งหรือ อีกทั้งตอนนี้ยังเป็นช่วงที่สองเผ่าเจรจาร่วมมือกันด้วย
ผู้อาวุโสขั้นแปลงจิตขึ้นไปล้วนต้องไปเจรจาบนแท่นศิลา สองเผ่ากลับแยกกันยืนอยู่คนละฝั่ง เพื่อป้องกันเจรจาไม่สำเร็จเกิดการต่อสู้ขึ้น ส่วนจินเฟยเหยากลับถูกทิ้งไว้ด้านล่างแท่น
นางไม่สนใจจะฟังเรื่องเดิมๆ พวกนี้ และยิ่งไม่อยากถูกจอมมารหลงใช้ต่างหมอนอิง ย่อมต้องชอบอยู่ด้านล่างแท่นราบ จินเฟยเหยานอนอยู่บนพื้นอย่างเกียจคร้าน ใช้มือคว้าดอกไม้เล็กๆ ในพงหญ้ามาเล่น
สถานที่ที่นางอยู่ค่อนข้างใกล้กับเผ่ามนุษย์ เป็นไปได้ว่าหลงไร้เจตนาและก็อาจเป็นไปได้ว่าเขาจงใจทำแบบนี้ คิดจะให้พวกเผ่ามนุษย์มองดูว่าแม้แต่เทาเที่ยข้าก็จับได้ ส่วนพวกเจ้าได้แต่มอง
ผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามารส่วนมากต่างเคยเห็นนาง ทว่าผู้บำเพ็ญเวียนเผ่ามนุษย์กลับมีไม่กี่คนที่
