เคยเห็นนางในลักษณะนี้ ทุกคนมองอยู่ไกลๆ อย่างสงสัย ไม่มีใครก้าวมาข้างหน้า แต่ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยังมีคนเดินมาหยุดอยู่ข้างกายจินเฟยเหยา
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมอง เหตุใดจึงเป็นพวกเขาอีกแล้ว กระดูกที่หักทั่วร่างของจู๋ซวีอู๋เชื่อมต่อกันแล้ว อีกทั้งด้านหลังยังมีไป๋เจี่ยนจู๋ขมวดคิ้วเดินตามมา
ในเมื่อเป็นคนรู้จัก จินเฟยเหยาก็ขัดเขินที่จะนอนต่อจึงลุกขึ้นนั่ง เพียงแต่ตอนนี้นางมีลักษณะเช่นนี้ ต่อให้ลุกขึ้นนั่งก็ดูเหมือนสัตว์ปิศาจตัวหนึ่งลุกขึ้นนั่งเท่านั้น
นางไม่รู้ว่าจะพูดอะไรจึงตั้งใจมองพวกเขาสองคนโดยไม่ส่งเสียงสักแอะ
จู๋ซวีอู๋มองนางแล้วถอนหายใจยาว หยิบผลไม้ที่จินเฟยเหยาทิ้งไว้ที่ตำหนักซวีชิงตอนจากไปออกมาจากถุงเฉียนคุน นี่ไม่ใช่ทั้งหมด เป็นเพียงผลไม้สีแดงสองผล ส่วนสิ่งอื่นๆ คนของตำหนักซวีชิงแบ่งกันกินหมดแล้ว ผลไม้สองผลนี้จู๋ซวีอู๋ใส่ไว้ในถุงเฉียนคุนจนลืม
เขาวางผลไม้สีแดงลูกเท่าศีรษะสองผลลงเบื้องหน้าจินเฟยเหยาแล้วนั่งลงบนพื้นหญ้ายื่นมือออกมาคิดจะลูบขนสีดำของจินเฟยเหยา กลับรู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสมจึงหดมือกลับแล้วเอ่ยยิ้มๆ “ข้าว่าตอนนี้เจ้าคงไม่อยากกินผลไม้แล้วสินะ แต่ข้ายังเอามาให้เจ้า”
