ไม่กินก็เสียเปล่า เรื่องที่ท่านคิดจะเอาเปรียบข้าข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับท่านเลย ผลไม้ข้าก็จะเก็บคืน จินเฟยเหยามองผลไม้เบื้องหน้าแวบหนึ่ง ใช้กรงเล็บดึงเข้าสู่อ้อมอก กินลงไปโดยไม่กัด
จู๋ซวีอู๋มองนางกินผลไม้ก็ยิ้มเอ่ยว่า “เจ้ามีความอยากอาหารมากกว่าเมื่อก่อนนะ เพียงแต่น่าเสียดาย ข้าคิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกลายเป็นเทาเที่ยตอนขั้นหลอมรวม ข้าสำนึกเสียใจอยู่บ้าง ถ้าตอนนั้นข้าพูดกับเจ้าอย่างชัดเจน ก็สามารถนำเทาเที่ยไปตามวิธีการของข้าได้โดยที่ยังไม่มีคนอื่นรู้ เห็นตอนนี้เจ้ากลายเป็นสัตว์ภูติของคนอื่น ทั้งยังถูกล่าม ท่าทางจอมมารคนนั้นคงจะไม่ดีต่อเจ้า”
“ซือจู่ ข้าพูดกับนางสักหลายประโยคได้หรือไม่?” ไป๋เจี่ยนจู๋ยืนอยู่ด้านหลังเขา ขมวดคิ้วพลางเอ่ยวาจา
“อืม เจ้าพูดเถอะ ขอเพียงไม่กระทำเรื่องเกินความเหมาะสม คนเผ่ามารเหล่านี้น่าจะไม่ลงมือ” จู๋ซวีอู๋มองไปทางคนเผ่ามาร พบว่าพวกเขาล้วนผ่อนคลายอย่างยิ่ง ไม่กลัวว่าเทาเที่ยจะถูกชิงไปเลยสักนิด
ที่จริงคนเผ่ามารเหล่านี้ล้วนถูกปริมาณอาหารในแต่ละวันของจินเฟยเหยาทรมานแทบตายแล้ว ตอนนี้อยากจะให้มีคนเผ่ามนุษย์รีบลักพาตัวนางไปใจแทบขาด แบบนี้ตนเองจะได้ปลดแอกเสียที ใต้เท้าห
