เกินไปจริงๆ ต่อไปข้าต้องเพิ่มความจำหน่อย จะได้ไม่ถูกทำให้ตกใจกลัว”
คนที่ยกน้ำชามาให้ไม่ใช่ต้านิว ทว่าเป็นเด็กหญิงอายุห้าหกขวบ สวมชุดกระโปรงยาว หน้าตางดงามน่ารัก แต่ขอเพียงมองให้ละเอียดจะพบว่านางยังมีความแตกต่างจากมนุษย์ที่แท้จริง
ที่จริงเส้นผมสีดำทำจากขนสัตว์สีดำ ส่วนผิวหนัง จินเฟยเหยาต้องค้นทั้งถุงเฉียนคุนจึงหาหนังสัตว์บางอย่างที่จำไม่ได้แล้วพบชิ้นหนึ่ง เนื่องจากสีสันใกล้เคียงกับเผ่ามนุษย์ ถึงแม้จะหยาบไปหน่อยแต่ก็ดีกว่าไม่มีมากนัก ดวงตางดงามที่ขยับได้คู่นั้นเป็นดวงตาที่จินเฟยเหยาเอามาจากร่างสัตว์ปิศาจตัวเล็กๆ ที่สังหารทิ้ง
สิ่งของที่ฟังดูแล้วไม่ค่อยจะน่ารักพวกนี้ประกอบกับกระดูกสัตว์ที่ผ่านการขัดเกลา คิดไม่ถึงว่าจะทำให้จินเฟยเหยาหลอมหุ่นเชิดที่เหมือนมนุษย์ออกมาได้ หลังสวมเสื้อผ้าให้นางและใส่การรับรู้เข้าไปในหุ่นเชิดตามวิธีในป้ายหยก หุ่นเชิดตัวนี้ก็เคลื่อนไหวได้เอง
เห็นสาวน้อยหุ่นเชิดตัวนี้กวาดเกาะลอยได้ ดูแลแปลงยาสมุนไพร และยังซักผ้าทำกับข้าว ตามคำสั่งที่เคยบอกเพียงครั้งเดียวในการรับรู้สายใยนั้น ก็ทำให้จินเฟยเหยายินดีเป็นล้นพ้น ถึงจะทำไม่อร่อยนัก แต่ก็ถือว่าไม่ต้องใช้คนควบคุม น
