รียบข้า ข้าโมโหแทบตาย เห็นได้ชัดว่าเป็นของขวัญขอบคุณข้า สุดท้ายกลับกลายเป็นของเจ้า ตอนนั้นเจ้าปฏิเสธไม่ได้หรือ ยังเอ่ยปากขอสิ่งของจริงๆ และเอาไปโดยไม่เกรงใจอีก เจ้าทำอะไรลงไป!”
ปู้จื้อโหยวไม่ยอมมอบสิ่งของออกมาหรอก เขาทำท่าทางว่าเข้าใจแล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “จริงสิ เจ้าบอกว่าจะหาสถานที่แห่งหนึ่งตั้งใจฝึกบำเพ็ญ อยู่ในโลกระดับเทพมีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงหน่อยจะดีกว่า ข้าว่าเจ้ากินหยวนอิงแล้ว อย่างไรก็ต้องเลื่อนเป็นขั้นหลอมรวมช่วงกลาง ไป ข้าจะพาเจ้าไปหาสถานที่ซ่อนตัวดีๆ หลังจากหาที่พักเรียบร้อยแล้วข้าค่อยไปจัดการธุระ”
“อย่าเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ข้ากำลังพูดเรื่องสำคัญอยู่” จินเฟยเหยาเหล่มองเขาแล้วเอ่ยวาจา
“เฮ้อ ถือว่าข้ากลัวเจ้าแล้ว” ปู้จื้อโหยวถอนใจ เอ่ยอย่างจนปัญญา “เอาอย่างนี้ ครั้งนี้ถือว่าข้าผิดต่อเจ้า ทว่าข้าต้องการเคล็ดวิชานี้จริงๆ ข้าจะเอาตัวเองชดเชยให้เจ้า พลีกายใช้หนี้น่ะ”
“ไปตายเสียเถอะ!” จินเฟยเหยายกกำปั้นขึ้นชกไป ปู้จื้อโหยวกลับหายตัวแวบ หัวเราะแล้ววิ่งหนีไป
จินเฟยเหยาไล่ตามเขาไม่ทัน ได้แต่ด่าทออย่างดุร้าย “ชาติที่แล้วข้าทำชั่วอะไรไว้ ชาตินี้จึงต้องเจอกับเจ้าสารเลวพวกนี้”
สุดท้าย
