ง แล้วเอ่ยเสียงเย็นชา “จินเฟยเหยา…ข้ากำลังขาดสัตว์เฝ้าบ้านหนึ่งตัวพอดี”
ส่วนข้างน้ำพุความฝันที่ห่างไกลออกไป ปู้จื้อโหยวกำลังยืนอยู่กับสัตว์เฝ้าบ้าน มองสัตว์เฝ้าบ้านน้ำตาร่วงแหมะๆ
คิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยาจะร้องไห้เพราะเรื่องนี้ ปู้จื้อโหยวลูบศีรษะอย่างลำบากใจอยู่ด้านข้าง ก้มหน้าลงมองป้ายหยกในมือ สุดท้ายตัดสินใจกัดฟันเอ่ยว่า “เคล็ดวิชาฉบับนี้มอบให้เจ้าก็ไม่มีประโยชน์ เจ้าไม่ได้ใช้ลูกศร นี่เป็นกรรมตามสนองเจ้า ใครให้เจ้าเอ่ยปากพูดจาเหลวไหลเล่า ครั้งนี้เจ้าได้รับกรรมตามสนองเอง อย่าร้องไห้เลย อายุตั้งหลายร้อยปีแล้ว ไม่กลัวถูกคนเห็นเข้าแล้วหัวเราะเยาะหรือ”
จินเฟยเหยาเช็ดน้ำตาพลางสูดจมูกเอ่ยว่า “เคล็ดวิชาบ้าบออะไร ข้าไม่ได้สนใจเรื่องนี้ ข้าทนอยู่ในนั้นตั้งนาน เจ้าไม่รู้หรอก ยืนอยู่ด้านข้างก็สามารถได้กลิ่นหอม ข้าไม่เคยเห็นสิ่งที่น่าอร่อยขนาดนี้มาก่อน อยู่ใกล้ปากแต่กลับกินไม่ได้ ตอนนี้ขนาดห้วงการรับรู้ของข้ายังเสียใจ จินตันก็เจ็บปวดแทบตาย แบบนี้จะไม่ให้ข้าร้องไห้ได้อย่างไร บางทีชาตินี้คงไม่ได้พบสิ่งของที่น่าอร่อยขนาดนี้อีก”
“กิน? เจ้ากำลังพูดถึงอะไร หรือว่าไม่ใช่เพราะข้าเอารางวัลของเจ้าไป?” ปู้จื
