้อโหยวมองนางด้วยสีหน้างุนงง รู้สึกเหมือนทั้งสองคนพูดคนละเรื่องกัน
จินเฟยเหยาสูดจมูกต่อ ทำปากยื่นเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ก็ผู้อาวุโสขั้นผสานร่างคนนั้นนั่นแหละ ข้าอยากกินหยวนอิงของ…”
ยังเอ่ยไม่จบ ปู้จื้อโหยวพลันสีหน้าแปรเปลี่ยน ใช้มืออุดปากจินเฟยเหยา จากนั้นแม้แต่พัดปาเจียวก็ไม่นำออกมา ใช้เวทย่นปฐพีลากจินเฟยเหยาวิ่งตะบึงออกไป
“ไม่เสียทีที่เป็นเทาเที่ย มีความกล้าไม่เบาจริงๆ แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นผสานร่างยังอยากกิน ถ้าข้ายังอยู่ขั้นว่างเปล่าต้องเอาเจ้าไว้เฝ้าบ้านแน่ น่าเสียดายตอนนี้ข้ายังต้องต้านทานอัสนีสวรรค์ ไม่มีทางเลี้ยงเทาเที่ยจนโตได้ น่าเสียดายจริงๆ” ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นผสานร่างคนนั้นลูบสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณสูงครึ่งตัวคนในถ้ำเซียนพลางเอ่ยอย่างชืดชา
สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณส่ายหัว ผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นตบหัวมันเบาๆ “ข้าเลี้ยงเจ้าก็ใช้เวลายาวนานขนาดนี้แล้ว ถ้ามิใช่ทิ้งการรับรู้ไว้ในร่างของเจ้า ยังไม่รู้ว่าเมื่อใดจึงพาเจ้ากลับมาได้ เห็นวิญญาณเจ้ากินไปไม่น้อย ตระกูลหวาน่าจะดีต่อเจ้าไม่เลว”
“โฮก” สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณคำรามต่ำๆ ถูไถหัวเข้ากับร่างของผู้บำเพ็ญเซียน
ทางด้านปู้จื้อโหยวนำเรี่ยวแรงดูดน้ำ
