นมมารดาออกมาฉุดลากจินเฟยเหยาวิ่งตะบึงไปร้อยหลี่ หลังจากมั่นใจว่าหนีออกมาพ้นรัศมีการโจมตีของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นผสานร่าง เขาจึงหยุดลงหอบหายใจแฮ่กๆ
“ยาย…ยายโง่! เจ้าพูดแบบนี้ต่อหน้าเขา รำคาญในการมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่!” ปู้จื้อโหยวชี้หน้าด่าทอจินเฟยเหยา
จินเฟยเหยามองเขาด้วยสีหน้าผู้บริสุทธิ์ ท่าทางน่าสงสารเมื่อครู่หายไปจนเกลี้ยง “กลัวอะไร ผู้อื่นเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นผสานร่าง มองดูตามสบายก็ต้องรู้สภาพของข้าแล้ว อีกทั้งสิ่งที่ข้าพูดก็เป็นความจริง นี่มิใช่ข้าอยากกิน แต่เป็นเจ้าตัวตะกละในห้วงการรับรู้อยากกิน ตอนนี้มันเจ็บปวดแทบตาย กำลังกลิ้งไปมา”
ครั้งนี้นางกลับไม่ได้พูดจาเหลวไหล ตอนนี้เทาเที่ยกำลังกลิ้งอย่างเดือดดาลอยู่ในห้วงการรับรู้ หลายวันก่อนเพิ่งกินจนพุงกาง ตอนนี้ได้แต่มองอาหารเลิศรสแต่กลับกินไม่ได้จึงมีโทสะจนร้องคำรามไม่หยุด มันบิดก้นอ้วนใหญ่กลิ้งอยู่ในทะเลสีดำในห้วงการรับรู้ ในลำคอยังส่งเสียงดังฮึดฮัดไม่หยุด
แค่นี้ยังไม่พอ จินเฟยเหยายังใช้นิ้วนับ “เลยขั้นกำเนิดใหม่ไปคือขั้นแปลงจิต ขั้นแปลงจิตข้าเคยเห็นแล้ว หยวนอิงมีกลิ่นหอมมากกว่าขั้นกำเนิดใหม่จริงๆ ถัดไปคือขั้นว่างเปล่า ข้
