ล้ว เจ้าหยุดเถอะ หยวนอิงอันนี้เกรงว่าเจ้าต้องใช้เวลาเป็นเดือนจึงสามารถย่อยหมด ยังจะสูบยาอะไร อย่าเพิ่มสิ่งของอื่นๆ ลงในท้องอีกเลย! เจ้าจะอาเจียนตาย” ปู้จื้อโหยวตบพัดปาเจียวแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด ทำให้จินเฟยเหยามีโทสะจนหน้าเขียว
รอจนปู้จื้อโหยวหัวเราะเพียงพอ เขาจึงหายใจหอบถามว่า “น้ำพุความฝันที่เจ้าเอ่ยถึงคือสถานที่ใด? ถ้าเป็นเรื่องที่ทุกคนต่างก็รู้ ข้าต้องช่วยสอบถามให้เจ้าได้แน่ ถ้าเป็นดินแดนลึกลับที่ไม่มีใครรู้จัก ข้าคงไม่มีความสามารถ การค้นหาสถานที่ไม่ใช่จุดแข็งของข้า เรื่องแอบฟังความลับจึงเป็นสิ่งที่ข้ากระทำอยู่บ่อยๆ”
จินเฟยเหยาครุ่นคิด ปล่อยหยวนอิงของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณในขวดหยกออกมา
ปู้จื้อโหยวจุปาก “ของดีเช่นนี้เจ้าก็ได้มา นี่น่าจะเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณดั้งเดิมของคฤหาสน์กุ่ยเม่ย รวมร่างกับสิ่งนี้ ต่อไปก็สามารถคืนชีพผู้อื่นได้ เจ้าคิดจะนำไปแลกเปลี่ยนกับหยวนอิงมากเพียงใด?”
“ข้าเป็นคนประเภทกินเป็นอย่างเดียวหรือ?” จินเฟยเหยากลอกตาใส่เขา
“เจ้าเป็นคนเช่นนี้จริงๆ” ปู้จื้อโหยวสนใจมองแต่สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ เอ่ยตอบไปตามสบาย
จินเฟยเหยาสูดลมหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง กัดฟันอย่างไม่มีทางป
