ดหน่อยย่อมฟังเข้าใจเป็นธรรมดา” เอ่ยถึงตรงนี้ จินเฟยเหยาดูราวกับครุ่นคิด “ว่าไปแล้วก็ประหลาด ตามหลักเหตุผลแล้วหยวนอิงน่าจะไม่แตกต่างอะไรกับร่างเดิม ทว่าหยวนอิงที่มีลักษณะสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวนี้ดูแล้วไม่มีความคิดของเจ้านายเลยสักนิด”
“ข้ายังนึกว่าหยวนอิงของสัตว์ร้ายทั้งสี่ก็มีลักษณะสัตว์ปิศาจเสียอีก ที่แท้ยังมีแบบอื่นๆ ที่เหมือนกัน คิดว่าการรับรู้ของผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นน่าจะถูกกิน ดังนั้นตอนนี้จึงเป็นสัตว์ปิศาจตัวหนึ่งโดยสมบูรณ์ ต่อไปไม่แน่ว่าเจ้าจะกลายเป็นเช่นนี้ ถึงตอนนั้นให้ข้าได้เปรียบ จับเจ้าไปขาย น้ำปุ๋ยจะได้ไม่ไหลเข้าที่นาของผู้อื่น[1] ใครให้ข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้าเล่า”
“ลูกพี่ลูกน้องอะไร!” จินเฟยเหยานิ่งอึ้งไปนิดหนึ่ง
ปู้จื้อโหยวแย้มยิ้มชั่วร้ายเอ่ยว่า “เจ้าอย่าลืมสิ เจ้าบอกว่าเป็นบุตรสาวของใต้เท้าหลงต่อหน้าทุกคน เจ้าจบสิ้นแล้ว เรื่องนี้ต้องแพร่ไปถึงหูท่านลุงของข้าแน่ ถ้าเขาพบเจ้า ต้องจัดการบุตรสาวอย่างเจ้าอย่างสาสมแน่”
“ไม่หรอก ข้าจะไม่ไปสถานที่ที่เขาปรากฏตัวแน่นอน ครั้งที่แล้วข้าโง่งมถูกเจ้าหลอกไป อานุภาพของเขายิ่งใหญ่ขนาดนั้น ขอเพียงปรากฏตัวภายขึ้นในรัศมีห้าร้อยหลี่ข้าต้องรู้
