ช่วงกลางเท่านั้น ถึงกับสามารถยิงสังหารคนได้โดยไร้เสียงภายใต้เปลือกตาของคนนับร้อย พวกเขาดูไม่ออกว่าการโจมตีนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
จินเฟยเหยาก็ดูไม่ออกว่าลูกธนูนี้ยิงมาจากที่ใด ทว่าสิ่งที่นางสนใจคือจินตันที่ไม่มีคนจัดการเม็ดนั้น ลอยไปลอยมาโดยไม่มีคนสนใจแบบนี้ไม่ค่อยดีกระมัง ถ้าไม่หาคนชิงร่าง จินตันเม็ดนี้ก็คงอยู่ได้ไม่นาน สิ้นเปลืองเกินไปจริงๆ
นางตั้งใจจะเก็บจินตันขึ้นมา แต่ก็กลัวว่าพอลงมือจะถูกผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากฟาดตาย จึงไม่กล้าให้พั่งจื่อและต้านิวใช้ลิ้นตวัดมันกลับมาโดยตลอด
เรื่องนี้ทำให้จินเฟยเหยาร้อนใจดุจไฟลน จินตันเม็ดนี้คือเป็ดที่ย่างสุกและส่งไอร้อนกรุ่น ถ้าปล่อยให้หนีไปได้ ตนเองจะอยู่อย่างไร!
ทันใดนั้น ในสมองของนางพลันมีแผนการแวบขึ้นมา เห็นจินเฟยเหยาพลันพุ่งออกมาจากที่ซ่อนตัว ร้องตะโกนอย่างเสียใจและโกรธเคือง “อารอง! ท่านเป็นอะไรไป!”
นางพุ่งศีรษะไปยังข้างกายของผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้น ซุกศีรษะลงไปแล้วร่ำไห้ “อารอง! เหตุใดท่านจึงทิ้งข้าไว้คนเดียว ใครกัน! ใครช่างโหดร้ายขนาดนี้ ถึงกับสังหารท่านได้!”
จินเฟยเหยาคร่ำครวญอยู่ครู่หนึ่งจึงเงยหน้าขึ้น น้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจคล
