้านหลังหง เขาลูบเส้นผมของผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนี้แล้วถามผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่อยู่ในเมืองซันจือคนนั้น “นี่คือซือจู่ของเจ้าสินะ เมื่อครู่ตอนเจ้าออกมาหัวใจของนางเต้นเร็วขึ้นนิดหนึ่ง เจ้าถึงกับใช้กระบี่บินแทงซือจู่ของตนเอง อยากช่วยนางหรืออยากสังหารนางกันแน่?”
หงยื่นมือซ้ายที่มีเล็บยาวคมกริบออกมา ใช้มือคว้ากระบี่ทองเล่มนั้นไว้แล้วค่อยๆ ดึงมันออกมา ไม่รู้ว่าเขาใช้เวทมนตร์อะไร ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีผู้นั้นจึงอ้าปากร้องว่า “จอมมารหง! เจ้ามารร้าย! ต่อให้ข้าตาย ข้าก็จะไม่ยอมถูกหยามเกียรติ เจ้าสังหารข้าเสียเถอะ!”
“ซือจู่!” ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีในเมืองซันจือคนนั้นเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง เผ่ามารชั่วร้ายยิ่ง คิดไม่ถึงว่าจะนำซือจู่ของตนเองมาเป็นโล่ต้านลูกธนู
“หึๆๆ เจ้าร้องไห้แล้ว? เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่นะ คิดไม่ถึงว่าจะร้องไห้?” หงพลันหัวเราะขึ้นมา เล็บยาวกรีดผ่านใบหน้าของผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนี้ ราวกับคิดจะช่วยเช็ดน้ำตาให้ แต่กลับกรีดทะลุผิวหนังของนางเป็นรอยโลหิตสายหนึ่ง
“ไปเถอะ สังหารศิษย์น้องของเจ้าแล้วข้าจะให้เจ้าตาย” หงผลักผู้บำเพ็ญเซียนสตรีออกไปอย่างกะทันหัน เสียงดังติงตัง ผู้บำเพ็ญเซียน
