ณตัวนี้ หัวเราะอย่างเย็นชาแล้วโยนพั่งจื่อและต้านิวออกมา
หลังพั่งจื่อและต้านิวออกมา หนูดมวิญญาณเพียงเงยหน้าขึ้นมองอย่างระแวดระวัง หลังพบเห็นว่าไม่ใช่สัตว์ปิศาจที่อยู่ในป่าก็เริ่มดมซ้ายดมขวาในถ้ำ เห็นมันไม่สนใจพวกพั่งจื่อ จินเฟยเหยาก็หยิบศิลาวิญญาณที่เพิ่งขุดออกมา วางไว้บนฝ่ามือแล้วย่อกายลงนั่งยองๆ ให้หนูดมวิญญาณเห็น พอเห็นศิลาวิญญาณ หนูดมวิญญาณก็วิ่งมาทันที ร้องจี๊ดๆ อยู่ข้างศิลาวิญญาณไม่หยุด
“พั่งจื่อ อ้าปาก” จินเฟยเหยาพลันเก็บศิลาวิญญาณกลับแล้วตะโกนบอกพั่งจื่อ
พอพั่งจื่ออ้าปาก จินเฟยเหยาก็โยนศิลาวิญญาณชั้นบนก้อนนั้นใส่ปากพั่งจื่อ พั่งจื่อก็กลืนลงไป
หนูดมวิญญาณที่เดิมทียังวนอยู่รอบจินเฟยเหยา หลังจากพั่งจื่อกลืนศิลาวิญญาณลงไปก็หยุดทันที มันดมรอบด้านอย่างงุนงง กลับสูญเสียกลิ่นอายของศิลาวิญญาณชั้นบนก้อนนั้นไป วนอยู่รอบกายจินเฟยเหยาและพั่งจื่อต้านิวหลายรอบ มันก็หาศิลาวิญญาณไม่พบว่าอยู่ที่ใด
“ฮ่าๆๆๆ เจ้าโง่ เป็นแบบนี้จริงๆ ด้วย” ในที่สุดจินเฟยเหยาก็อดหัวเราะไม่ได้ ชี้หนูดมวิญญาณที่โง่งมแล้วหัวเราะ
เมื่อครู่ตอนจินเฟยเหยาอยู่กับหวังโหยวหลิงพลันนึกขึ้นได้ว่าพั่งจื่อกินได้ท
