ด่าทอเหมืองอย่างดุร้าย “ก้อนหินบ้าอะไร แข็งขนาดนี้ ขุดไม่ได้เลยสักนิด! ข้าไม่เชื่อว่าก้อนหินทั้งหมดจะเป็นเช่นนี้ ลองเปลี่ยนที่ดูดีกว่า” ส่งเสียงดังเอะอะจบ จินเฟยเหยาจึงเดินออกจากถ้ำสายนั้นอย่างเดือดดาล จากนั้นปลดปล่อยการรับรู้ออกไป ค้นหาถ้ำที่มีคนน้อยหรือไม่มีคน
ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนในถ้ำสายนี้ เห็นนางเอะอะจากไป ทุกคนก็ส่งเสียงฮึ ยายคนไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ดูสิว่าเจ้าจะไปหาสถานที่นิ่มราวกับเต้าหู้ได้จากที่ใด
จินเฟยเหยาเดินเตร็ดเตร่ในเส้นทางแต่ละสายรอบหนึ่งจึงหาถ้ำเล็กๆ ลึกเพียงห้าหกจั้งได้ ถ้าขุดเข้าไปด้านใน คนที่เดินผ่านข้างนอกจะไม่สังเกตเห็นว่านางขุดได้ไวเพียงใด เนื่องจากขุดเหมืองทั้งน่าเบื่อทั้งเหน็ดเหนื่อย ผู้บำเพ็ญเซียนส่วนมากจึงยอมเบียดเสียดอยู่ด้วยกัน ต่อให้ไม่พูดคุยก็มีเพื่อนอยู่ด้วย
ทว่าเบียดอยู่กับผู้อื่น จินเฟยเหยาก็ขโมยศิลาวิญญาณได้ยาก ขุดคนเดียวสบายใจกว่า หนูดมวิญญาณติดตามนางมาตลอด บางครั้งยังเก็บศิลาสีขาวที่ร่วงบนพื้นมาเคี้ยว ราวกับเจ้านี่กินก้อนหินดำรงชีวิต สิ่งของที่แข็งขนาดนี้ก็ยังแทะได้ เหตุใดจึงไม่มีผู้บำเพ็ญเซียนถอนฟันของมันมาขุดศิลาวิญญาณ? จินเฟยเหยาจ้องมองหนูดมวิญญา
