ถามพลางขมวดคิ้ว
หวังโหยวหลิงมองนางแวบหนึ่ง “ก่อนเข้าไปจะตรวจสอบดู พวกเราไม่นำศิลาวิญญาณของเจ้าไปหรอก ทว่าเจ้าก็อย่าได้คิดจะใช้ศิลาวิญญาณในนั้น ถ้าเป็นแบบนี้พวกเราก็ไม่รู้ว่าหนูดมวิญญาณที่ติดตามเจ้าจะแจ้งพวกเราหรือไม่”
“ฟังแล้วดูเหมือนจะไม่ใช่งานที่ดีอะไร มิน่าเล่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมที่มาขุดศิลาวิญญาณที่นี่แต่ละคนล้วนทำเหมือนบิดาสิ้นมารดาแต่งงานใหม่” นี่ไม่เหมือนที่จินเฟยเหยาคิดเลยสักนิด ทำให้นางรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง ใช้แรงงานนั้นช่างเถอะ ยังมีหนูเป็นผู้ควบคุมอีก
“เจ้าไม่อยากไปหรือ? ถ้าใช้แรงงานหน่อย ศิลาวิญญาณชั้นบนที่เจ้าหาได้ยังมากกว่าล่าสังหารสัตว์ปิศาจอีกนะ” หวังโหยวหลิงเอ่ยโน้มน้าวต่อ
“ถ้าขุดได้ศิลาวิญญาณชั้นยอดเล่า?” หลังจินเฟยเหยาครุ่นคิดจึงเอ่ยถาม
หวังโหยวหลิงบอกอย่างไม่ยินยอม “ส่งมอบ” เรื่องที่สำนักตงอวี้หวงมอบหมาย ดูเหมือนจะทำไม่ได้เสียแล้ว ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ยังไม่มีเรือกลับโลกระดับวิญญาณ ถ้าไม่อยากขุดเหมืองก็ปล่อยให้นางร่อนเร่ไปเถอะ
“ก็ได้ ข้าไป” จินเฟยเหยาพลันตอบรับ ปราศจากความรู้สึกไม่ยินยอมอย่างเมื่อครู่
ไม่รู้ว่าในน้ำเต้าของนางขายยาอะไร[1] แต่ยอมไปเป็นใช้ได้
หวังโหย
