วหลิงหยิบป้ายหยกสีเขียวขจีออกมา ใช้การรับรู้เขียนชื่อจินเฟยเหยาลงบนนั้น จากนั้นยื่นส่งให้นาง ให้นางไปหาพวกเฝ้ายามข้างนอกเหล่านั้นก็พอ จินเฟยเหยาพกพาความรู้สึกที่ทำให้คนไม่ไว้วางใจ ใช้นิ้วแขวนป้ายหยกบนสายรัดเอว สะบัดป้ายหยกแล้วเดินออกไป
จินเฟยเหยายืนอยู่เบื้องหน้าการป้องกันที่ส่องแสงกระพริบ ยื่นป้ายหยกในมือให้คนเฝ้ายามสิบคน จากนั้นรอพวกเขาตรวจสอบด้วยสายตาระวังโจร เห็นป้ายหยกไม่มีปัญหา หนึ่งในคนเฝ้ายามก็ล้วงหนูตัวเล็กๆ ขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากในถุงสัตว์ภูติ มีขนอ่อนนุ่มสีทองธรรมดา ดวงตาสีดำเล็กๆ แลดูเฉลียวฉลาดยิ่ง
หนูดมวิญญาณวนรอบตัวจินเฟยเหยาหนึ่งรอบ แล้วยกจมูกขึ้นสูดดม จากนั้นวิ่งมาถึงเบื้องหน้าคนเฝ้ายาม วนบนพื้นหลายรอบ จากนั้นเห็นคนเฝ้ายามพยักหน้า “ไม่มีศิลาวิญญาณชั้นบนสักก้อน ลดเรื่องยุ่งยากไปได้มาก”
ได้ยินคำพูดของเขา จินเฟยเหยาก็ยิ้มแย้ม “ถ้าข้ามีศิลาวิญญาณจะมาขุดเหมืองทำไม”
“เข้าไปเถอะ หนูดมวิญญาณตัวนี้จะติดตามเจ้าเข้าไปด้วย” คนเฝ้ายามบันทึกลงบนป้ายหยกว่าศิลาวิญญาณชั้นบนที่จินเฟยเหยาพกพาเข้าไปเป็นศูนย์ และเอ่ยพลางชี้หนูดมวิญญาณตัวนั้น
จินเฟยเหยาเอียงศีรษะมองดู เอ่ยถามอย่าง
