สงสัยยิ่ง “มันกินอะไร? ถ้ามันหิวตาย แต่พวกเจ้าบอกว่าข้าแอบฮุบศิลาวิญญาณแล้วทำมันตายจะทำอย่างไร? อีกทั้งพวกเจ้าจะไม่ให้เครื่องมือแก่ข้าสักหน่อยหรือ? คงไม่ได้ให้ข้าใช้มือขุดหรอกนะ”
สีหน้าคนเฝ้ายามมืดครึ้มจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้ เอ่ยอย่างอารมณ์ไม่ดี “หนูดมวิญญาณหากินเองได้ ไม่มีเครื่องมือให้ เครื่องมือธรรมดาขุดเหมืองศิลาวิญญาณไม่ได้ เจ้าหาวิธีเอาเอง”
“ตระหนี่เกินไปแล้ว นี่ให้คนมาขุดเหมืองหรือมารับโทษ แม้แต่เครื่องมือก็ไม่ให้” จินเฟยเหยาขมวดคิ้วบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ เก็บป้ายหยกแล้วเหยียบย่างเข้าไปในการป้องกันสิบหกอัน ส่วนหนูดมวิญญาณตัวนั้นก็ร้องจี๊ดๆ แล้วตามหลังนางเข้าไปในการป้องกันอย่างกระชั้นชิด
ผ่านการป้องกันชั้นแล้วชั้นเล่าที่ทำให้คนตาพร่าพราย เบื้องหน้าจินเฟยเหยาสว่างวาบ ถ้ำที่ขุดบนศิลาสีขาวแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ถ้ำเหมืองมีขนาดไม่ใหญ่นัก สูงเพียงสองตัวคนกว่า ตรงปากถ้ำเงียบกริบไม่มีใครสักคน
จินเฟยเหยานำศิลาแสงจันทร์สองก้อนออกมา แล้วเดินเข้าไปในถ้ำ
ภายในถ้ำทั้งหมดเป็นศิลาสีขาวเช่นเดียวกัน ถูกขุดจนเป็นหลุมเป็นบ่อ เดินเข้าไปด้านในหลายร้อยจั้งก็มืดสนิท ได้แต่อาศัยศิลาแสงจันทร์ส่องสว่
