จินเฟยเหยาจัดแจงเสื้อผ้า แล้วค่อยเหยียบย่างเข้าไปในสถานที่ซึ่งนางอยากมาตั้งแต่ขั้นฝึกปราณ
ฝีมือหยาบอย่างยิ่ง…
นี่คือความประทับใจแรกของจินเฟยเหยาเมื่อเข้ามาในร้าน เถ้าแก่ร้านนี้เกียจคร้านอย่างยิ่ง ถึงทุกคนต่างขุดต้นไม้เป็นที่พักอาศัย แต่เจ้าเปิดร้านค้า ตกแต่งให้งดงามสักหน่อยคงไม่ตายหรอก
แต่ร้านนี้ก็เป็นแบบนี้ พื้นกระดานไม่เสมอกัน สูงๆ ต่ำๆ ทั้งยังผ่านเวลายาวนาน ตรงที่มีเศษไม้ล้วนถูกเหยียบย่ำจนเรียบเนียน บนผนังก็ราวกับเคยถูกสุนัขขุดคุ้ยเป็นคลื่นไม่เสมอกัน ถ้าสายตาแหลมคมยังมองเห็นหลายแห่งมีเสี้ยนไม้ที่ยังไม่ได้ขัดถู สิ่งเดียวที่ปรากฏในร้านคือโต๊ะรับลูกค้าที่สร้างจากกล่องผุพังหลายกล่องกองสุมกันขึ้นมา บนนั้นยังจัดวางสิ่งของที่ส่องแสงระยิบระยับ
สายตาของจินเฟยเหยาถูกสิ่งของเหล่านั้นดึงดูดทันที เพราะเหตุใดร้านโทรมขนาดนี้จึงไม่สำคัญอีกต่อไป ที่จริงไม่สำคัญเลยสักนิด
“โอ้ นี่เหมือนกับเกาะลอยได้เลย” ด้านหลังโต๊ะรับลูกค้าไม่มีคน จินเฟยเหยาก้มหน้าลงมองดูสิ่งของบนกล่องผุพังอย่างละเอียด
บนกล่องมีเกาะเล็กๆ ที่อยู่ภายในวงแสงสามอัน เหมือนกับเกาะเล็กๆ ที่จินเฟยเหยาได้มาอย่างเหนื่อยยากอย่างไรอย่างนั้น ด้านนอกทั้งหม
