้สึกว่าบนศีรษะถูกอะไรบางอย่างทุบ เบื้องหน้าพร่าพรายและหมดสติร่วงลงพื้น
จินเฟยเหยาเห็นนางสลบไป ก็มองพั่งจื่อที่อยู่ฝั่งตรงข้ามและเอ่ยชมเชย “ทำได้ดีมาก พั่งจื่อ ต่อไปขอเพียงนางพูดจาไร้สาระ เจ้าก็ลอบโจมตีนาง”
จินเฟยเหยาไม่ได้นำพั่งจื่อและต้านิวออกมาต่อหน้าไห่หลันอิน ดังนั้นขณะที่นางเริ่มพูดจาไร้สาระก็จะแอบโยนพั่งจื่อออกมาให้ทุบไห่หลันอินจากด้านหลังจนสลบ ทำแบบนี้สะดวกจริงๆ ในที่สุดโลกก็เงียบสงบลงได้
จินเฟยเหยาอาศัยวิธีนี้ จึงผลักกระดองเต่าว่องไวรุดหน้าไปยังสถานที่ซึ่งน่าจะเป็นทิศตะวันตกได้อย่างราบรื่น ตลอดทางถ้าไม่ถูกสัตว์ปิศาจเตะลอยไปก็ถูกห้อยไว้บนเถาวัลย์ มีครั้งหนึ่งขณะกำลังเคลื่อนที่ถูกเหยี่ยวล่าเต่าตัวหนึ่งพบเห็น นึกว่าเป็นเต่าว่องไวที่ยังมีชีวิตจึงจับไปไว้บนยอดไม้สูงทันที
มีเหยี่ยวตัวอื่นมาแย่งอาหารพอดี จินเฟยเหยาจึงฉวยโอกาสขณะที่พวกมันสองตัวต่อสู้กัน ผลักกระดองเต่าให้ร่วงลงใต้ต้นไม้ มิเช่นนั้นตอนนี้คงถูกกินต่างเนื้อเต่านานแล้ว
ไห่หลันอินเชื่อฟังมากขึ้นทุกวัน ไม่กวนวุ่นวาย ไม่เรียกร้องสิ่งของ บางครั้งยังขอเรื่องที่จินเฟยเหยาสามารถทำได้ จินเฟยเหยาก็สนองตามคำเรียกร้องของนาง
