จขั้นเจ็ดทั้งหมด มีปริมาณมากถึงหมื่นตัว ทำให้จินเฟยเหยาตกใจจนต้องวิ่งเข้าไปในห้องเก็บสินค้า
ผู้บำเพ็ญเซียนสำนักฉีเทียนกำลังเตรียมจะปิดประตู เห็นจินเฟยเหยาพุ่งมาจึงเหลือที่ด้านข้างให้นาง หลังจากนางเข้ามาจึงปิดประตูสนิท จากนั้นเรือเหาะก็อาศัยคาถาบนตัวเรือ ฝ่าเข้าไปในเปลวเพลิงของนกขนาดใหญ่นับหมื่นตัวราวกับเป็นซาลาเปาเหล็กเคลื่อนที่ได้
ใช้เวลาสองวันจึงหลุดพ้นฝูงนกยักษ์ จากนั้นก็เข้าไปในชั้นเมฆดำอีก นกหมดแล้ว ทว่าอยู่ในชั้นเมฆดำ มีสายฟ้าผ่าเปรี้ยงปร้างอย่างต่อเนื่องราวกับฝนตก ทุกครั้งที่เรือเหาะถูกสายฟ้าโจมตีก็สั่นสะเทือนไม่หยุดราวกับจะร่วงตก ไม่กี่อึดใจจึงหยุดลงแล้วคลื่นสายฟ้าระลอกถัดไปก็ผ่าลงมาอีก ทำให้จินเฟยเหยายังหวาดกลัวไม่หาย
แต่จิตใจอันหยาบกระด้างของนางเพิ่งตึงเครียดได้ไม่นาน ก็โยนอันตรายเบื้องหน้าออกจากสมองไปจนหมดสิ้น ใช้ชีวิตเหมือนในอดีตต่อไป
บางครั้งจินเฟยเหยาก็ครุ่นคิด พี่สยงเพิ่งได้ตะเกียงดวงจิตไป จากนั้นพริบตาก็เห็นตะเกียงดับลง นั่นก็น่าขำเกินไปจริงๆ ก่อนจะตายต้องกินเยอะๆ หน่อยจะได้เป็นผีอิ่มตาย ไม่เช่นนั้นถ้าถึงเวลาพี่สยงไม่สลักซาลาเปาบนภาพเหมือน แต่สลักดอกจวี๋แทนก็จบสิ้นกั
