้ว เพียงแต่เงื่อนไขในการฝึกเวทเสน่ห์สูงมาก เจ้าฝึกไม่ไหวหรอก” สยงเทียนคุนแอบโล่งใจ ดียิ่งนักที่ความกระอักกระอ่วนคลี่คลายลงแบบนี้
จินเฟยเหยาขมวดคิ้วเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ “เพราะเหตุใดจึงไม่ได้? ข้าเรียนรู้ได้เร็วมากนะ มีอะไรที่เรียนไม่ไหวกัน”
สยงเทียนคุนเอ่ยอย่างเสียใจ “เงื่อนไขด้านรูปโฉมสูงมาก”
“…ท่านกำลังบอกว่าข้าหน้าตาอัปลักษณ์ แม้แต่เวทเสน่ห์ก็เรียนไม่ได้” จินเฟยเหยามองเขาอย่างหมดวาจา นี่ถือเป็นคำอธิบายอะไร วอนโดนอัดยิ่งนัก
“เปล่า ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ถ้าไม่มีเงื่อนไข ใครๆ ก็เรียนได้หมด มิใช่สังหารคนได้ง่ายผิดปกติหรือ” สยงเทียนคุนยืนขึ้น ตบฝุ่นบนตัวพลางเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
“เชอะ ข้าไม่ค่อยสนใจเวทเสน่ห์เท่าใด ไม่สอนก็ช่างเถอะ” จินเฟยเหยาส่งเสียงฮึอย่างไม่พอใจ ความกระอักกระอ่วนของทั้งสองคนนับว่าผ่านพ้นไปแล้ว
จินเฟยเหยาแอบยินดี สยงเทียนคุนยังหลอกง่ายเหมือนเดิม เรื่องที่ตนเองกินคนได้ไม่เหมาะจะบอกออกไปจริงๆ ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไปต้องมีสักวันที่ตนเองจำคนรู้จักไม่ได้ เห็นสิ่งใดก็กินสิ่งนั้นแน่
สยงเทียนคุนยิ้มน้อยๆ กลับแอบเอ่ยกับตนเองเงียบๆ “ขอบคุณ ถ้าเมื่อครู่เจ้าไม่
