จินเฟยเหยาเรียกพรมบินกลับมาอย่างไม่ยินยอม พากบสองตัวขึ้นไปนั่งและติดตามด้านหลังเหรินเยี่ยนอ้อมชายขอบคลื่นการโจมตีไปข้างหน้าด้วยสีหน้าอมทุกข์
จินเฟยเหยาก้มหน้าลงมองพรมบินใต้ร่าง พลันสังเกตเห็นว่าพรมบินมีลวดลายที่ไม่เคยเห็นมาก่อนได้อย่างไร นางมองดูอย่างละเอียดและใช้เล็บขูดจึงเข้าใจ นี่เป็นลวดลายที่ไหน นี่เป็นเศษเนื้อและน้ำเชื่อมจากอาหารที่นางกินบนพรมบินมานานปี ยังมีรอยของสุราและน้ำแกง บางแห่งถึงกับเปื้อนน้ำผลไม้เป็นแถบใหญ่
“ต้านิว คราบพวกนี้…ซักออกหรือไม่?” จินเฟยเหยารู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าของวิเศษบินได้จะสกปรกขนาดนี้ คิดถึงเสื้อผ้าของตนเองที่ปกติต้านิวเป็นคนซัก เสื้อผ้าก็หลอมสร้างขึ้น คาดว่าพรมบินผืนนี้ก็น่าจะซักได้
พอต้านิวได้ยินก็ก้มหน้าลงพินิจพรมบินอย่างละเอียด ทันใดนั้น ต้านิวก็มีสีหน้าแปรเปลี่ยน ปราณสัตว์ปิศาจทะลักออกมา
“ทำไมหรือ?” จินเฟยเหยามองมันอย่างงุนงง เหตุใดจึงมีโทสะขึ้นอย่างกะทันหัน หรือว่าพบศัตรู?
“อ๊บๆๆ!” ต้านิวกระทืบพรมบินแล้วร้องอ๊บๆ ท่าทางเดือดดาลอย่างยิ่ง
จินเฟยเหยาไหนเลยจะฟังความหมายของมันออก กับพั่งจื่อปกติก็ใช้เดาจากคำพูดและการกระทำ ครั้งนี้จึงได้แต่มองต้านิวมีโทสะสูงเสียดฟ้าตาปริบๆ ไม่เข้าใจว่ามันกำลังทำอะไร
ในเวลานี้เอง พั่งจื่อที่อยู่ด้านข้างก็ชี้คราบสกปรกบนพรมบินแล้วมองจินเฟยเหยาจากนั้นแย้มยิ้มอย่างยินดีในคราเคราะห์ของผู้อื่น
“นิสัยรักสะอาดเกินไป
