!” จินเฟยเหยารู้แจ้ง เข้าใจสาเหตุที่ต้านิวเดือดดาลทันที คิดไม่ถึงว่ากบตัวนี้จะรักสะอาดเกินไป รังเกียจที่พรมบินสกปรก
“จริงๆ เลย พรมบินเป็นของข้า ข้าเป็นเจ้านายของเจ้า ตอนนี้เจ้ามีระดับขั้นสูงแล้วยังเจ้าอารมณ์ คิดไม่ถึงว่าจะกล้าด่าทอข้า พรมบินผืนนี้เจ้าก็นั่งอยู่ทุกวัน ถ้าเจ้ารังเกียจว่าสกปรกจริงๆ เหตุใดนั่งมาร้อยปีจึงมองไม่เห็น อีกอย่างไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ข้าแค่ไม่ได้ซักมาหนึ่งร้อยกว่าปีเท่านั้น ผู้ใดจะรู้ว่าต้องซักของวิเศษบินได้ด้วย” จินเฟยเหยาล้วงหู เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
พอคำพูดนี้ออกมา ต้านิวหมุนตัวไปตบพั่งจื่อที่ยินดีในคราเคราะห์ของผู้อื่นอยู่ข้างๆ จากนั้นก็พุ่งมาเตะจินเฟยเหยาหลายครั้ง ทุบตีจนนางรับมือไม่ทัน
“เจ้าทำอะไร บ้าไปแล้วหรือ!” จินเฟยเหยาใช้หมัดต่อยต้านิวคว่ำ จากนั้นเหยียบบนท้องของมันแล้วด่าอย่างกระหืดกระหอบ
ต้านิวยังตบพรมบินร้องอ๊บๆ วุ่นวายดังเดิม ฉวยโอกาสที่จินเฟยเหยาไม่ทันได้ตั้งตัว ใช้ลิ้นกบตวัดไปพันคอของจินเฟยเหยาไว้ราวกับสายฟ้าและต่อสู้กันขึ้นมา
เหรินเยี่ยนเห็นพวกนางต่อสู้กัน กลับมองดูอยู่ข้างๆ เสียงการต่อสู้ของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ทางด้านขวายิ่งมายิ่งดังขึ้น ท่าทางจะอยู่ห่างไม่ไกล ยายนี่ยังมีเวลาว่างมาต่อสู้กับสัตว์ภูติของตนเองอีก ปัญญาอ่อนจริงๆ
“พอแล้ว! อย่าทะเลาะกัน ถ้าจะทะเลาะกันพวกเจ้าไปต่อสู้จนพลิกฟ้าคว่ำดินที่โลกระดับเทพก็ไม่มีใครยุ่งเกี่ยว! ถ้ายังสู้กัน
