อีก ข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ!” เหรินเยี่ยนตวาดเสียงเข้มงวดอย่างเดือดดาล
จินเฟยเหยาใช้เท้าเตะต้านิวออกไป เอ่ยพลางหอบหายใจ
“พอแล้ว นั่งไปก่อนชั่วคราว อีกไม่กี่วันข้าจะหลอมสร้างมันขึ้นใหม่อีกรอบ และเอาสิ่งสกปรกเหล่านี้ออกทั้งหมด! ก็มันสกปรกไปแล้ว จำเป็นต้องทุบตีคนอื่นด้วยหรือ จริงๆ เลย”
ได้ยินคำพูดของจินเฟยเหยา ต้านิวจึงส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างแค้นเหล็กไม่กลายเป็นเหล็กกล้า ล้วงผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งจากในกระเป๋าเก็บของที่จินเฟยเหยาให้มันแล้วปูรองใต้ก้นจึงฝืนใจนั่งลงได้
เหรินเยี่ยนมองการกระทำของต้านิวอย่างประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่านี่เป็นสัตว์ปิศาจอะไร คงเป็นท่านป้าที่ห่มหนังกบเสียแปดส่วน
“ผู้บำเพ็ญเซียนที่ถูกสัตว์ภูติของตนเองทุบตีเนื่องจากของวิเศษสกปรกคงมีแต่ข้า” จินเฟยเหยาส่ายหน้า ถอนหายใจอย่างจนปัญญา ต้านิวยิ่งเหมือนแม่นมจอมเข้มงวดเข้าไปทุกที
“รีบไปเถอะ” เหรินเยี่ยนเอ่ยเสียงเย็นชา เพียงคิดจะไปให้ถึงสำนักฉีเทียนเร็วๆ ส่งเจ้าบ้าสามคนขึ้นเรือ ไสหัวไปให้ยิ่งไกลยิ่งดี
“รู้แล้ว เจ้าไม่บอกข้าก็ไปได้” จินเฟยเหยาเบ้ปากตอบรับอย่างไม่พอใจ นางค้นตานสัตว์ปิศาจขนาดเท่าเหอเทาออกมาเม็ดหนึ่ง เบือนหน้าไปด้านข้างหันหลังให้สายตาของเหรินเยี่ยนแล้วโยนใส่ปาก
ตานสัตว์ปิศาจขั้นหกหนึ่งเม็ด กินลงไปสามารถทำให้อิ่มได้สามถึงห้าวัน ยิ่งเป็นเวลานี้ จินเฟยเหยายิ่งคิดถึงตานสัตว์ปิศาจหนึ่งล้านเม็ดที่ถูกจอมมารหลงแย่งชิงไปเป็นของตนเอ
